Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Contemporane beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 1/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Cold casting van marmer- en steenpoeders
- Uitstekende conditie

Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden gezien als vertrekpunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een transitoire toestand. Ze wordt stopgezet, uiteen gehaald en opnieuw samengesteld, waardoor haar instabiele aard naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich op in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute staat. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doorkruist door de tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.





MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontspringt aan een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende verschijningen, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot heropleving.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een hergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk groeit uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, achtergelaten of vergeten. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden de oorspronkelijke materia voor mijn werken.
Het gaat om materialen die zelf al een verhaal dragen. Ik ontwijk ze en voeg ze weer samen, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige staat behoren, maar tot een nieuwe voorwaarde. Elk werk ontspringt aan een delicate balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt, en dichter bij een bijna alchemische dimensie komt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, haal ze uit elkaar en herassembleer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat tot reageren, oxidatie en transformatie in de loop van de tijd. Deze toestand maakt van de materie een actieve deelnemer aan het werk, betrokken in een voortdurend gesprek met tijd en omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende, menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, met op het oppervlak de sporen van het gebaar, van het proces en van haar eigen evolutie.

autodidactisch heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observatie en luisteren. De benadering is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levend archief. De beeldhouwen ontstaan als aanwezen tussen puin en hergeboorte, tussen blijvendheid en transformatie, en geven materie opnieuw een diepe, hedendaagse en menselijke dimensie.