Barberot Sylvain - Echo

Zelfportret — “Echo”
Geëtst spiegelbeeld, lichtinstallatie

In deze variatie van de serie Zelfportret loopt het werk voort op de reflectie over het zelfportret door het naar een logica van resonantie te verplaatsen. Een enkele spiegel, waarvan het blad gedeeltelijk is teruggetrokken, laat door het licht het woord echo verschijnen. Zoals in de andere stukken dringt de tekst zich niet frontal op: zij schemert op, afhankelijk van de positie van de kijker, van het licht, van het moment.

De spiegel is niet langer alleen een oppervlak van herkenning, maar een oppervlak van terugkeer. Het produceert geen stabiele afbeelding; het zendt terug, verandert, diffractieert. Het reflectie-verschijnsel wordt een tijdelijk fenomeen, vergelijkbaar met een akoestisch echo: een vertraagde verschijning, een spoor dat ontstaat in het interval tussen aanwezigheid en verdwijning.

De kunstenaar bevindt zich hier in een positie van relais. Door zichzelf in het werk te weerspiegelen; hij stelt zich niet rechtstreeks voor; hij verschijnt als een passage, een vertaalvlak. De wereld, vastgelegd door de blik, wordt teruggekaatst in de vorm van een afbeelding — getransformeerd, verplaatst, herschikt. Het zelfportret wordt dan minder een bevestiging van het zelf dan een proces van ontvangst en teruggeving.

Het woord echo, geëtst in het blad, werkt als een discrete sleutel tot interpretatie. Het herinnert eraan dat elke afbeelding al een terugkeer is, een weerkaatsing. Net zoals een geluid dat in de ruimte weerkaatst, verspreidt het spiegelbeeld zich, fragmentariseert het, en dooft het uit. Er is geen fixiteit, slechts opeenvolgende verschijningen.

Zo schrijft het werk de kunstpraktijk in een vluchtige temporaliteit: die van het ricochet, van verzwakte herhaling, van een geleidelijke verschuiving richting stilte. De kunstenaar, verre van een oorsprong te zijn, wordt een passagepunt — een plek waar de wereld zich weerspiegelt voordat zij verdwijnt.