Barberot Sylvain - FRAGILE

Deze opname maakt deel uit van een reeks waarin het zelfportret zich verplaatst buiten de directe representatie om het veld van de ervaring te veroveren. Bestaan uit drie verticale spiegels, waarvan het blad gedeeltelijk achterop is teruggetrokken, laat het door transparante licht het woord fragiel verschijnen. Dit laatste wordt niet meteen prijsgegeven: het dooft op, ontglipt, hangt af van de hoek, van de aanwezigheid en van de beweging van de toeschouwer.

De spiegel, traditioneel geassocieerd met zelfherkenning, wordt hier een ruimte van onzekerheid. Het reflectie is niet stabiel: gehypothekeerd door de driedelige scheiding, aangetast door het licht dat erdoorheen gaat, oscilleert het tussen verschijnen en verdwijning. De kunstenaar toont zichzelf er niet frontal, hij verspreidt zich, verbrokkelt, laat een onstabiel beeld van zichzelf achter, afhankelijk van de blik van de ander.

Het woord fragiel, gegraveerd in de materie zelf van de spiegel, fungeert als een discrete openbaring. Het dwingt zichzelf niet op als een verklaring, maar als een onderliggende, bijna structurele gegeven. Door het blad terug te trekken om het licht te laten verschijnen, voert het werk een gebaar van onthulling uit: wat gewoonlijk verborgen is — de kwetsbaarheid — wordt hier het punt van passage van het zichtbare.

Zo beperkt het zelfportret zich niet tot een afbeelding, maar spreidt het zich uit tot een dispositif. Het omvat het lichaam van de kijker, gevangen in het reflectie, in deze spanning tussen zichtbaarheid en verdwijning. De kunstenaar biedt minder een voorstelling van zichzelf dan een toestand: die van een identiteit die doorkruist, onstabiel, blootgesteld is.

In deze minimale economie van middelen — spiegel, licht, woord — stelt het werk vast dat elke artistieke praktijk een voortdurend zelfportret is, waarin kwetsbaarheid geen bekentenis is, maar een voorwaarde.

Internationale kunstenaar wiens werk steunt op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn zin het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur probeert geschiedenis in te gouden met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, zelfs te wissen. Een uitgestrekt project, de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de houder van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, zo nodig. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En als anamnese vanuit het Grieks kan worden vertaald als het omhooghalen van herinnering, ja, ik jaag het na om me ervan te kunnen verwijderen.