Sylvain Barberot - à portée de main

Deze afgietsel van de hand van een kind, beschilderd met een verdunde verf van puur goud tot 30%. Dit werk presenteert zich als een afdruk die tussen aanwezigheid en verdwijning zweeft. Gemaakt uit het afgietsel van de hand van een kind, vangt de hars-sculptuur met een opmerkelijke precisie de lijnen, plooien en de kwetsbaarheid van een beweging die zich nog ontwikkelt. Het bevriest een intiem moment, dat van groei die gaande is, een lichaam dat al verandert op het ogenblik waarop men probeert de sporen ervan te bewaren.

Het oppervlak, bedekt met een verf verrijkt met 30% puur goud, zoekt niet naar opzichtige glans maar naar een terughoudende, bijna innerlijke verlichting. Goud fungeert hier als een onthuller van waarde net zo goed als van herinnering. Het sacraliseert het object niet alleen, het benadrukt de kostbaarheid van de band, van het gedeelde moment, van wat, precies, niet kan worden vastgehouden.

In de handpalm wordt een kaars vastgehouden. Aangestoken brengt het een onomkeerbare tijdelijkheid in het hart van het werk. Langzame verbranding dwingt het werk tot een voortdurend transformatieproces. De kaars smelt, de vlam wankelt, en geleidelijk verdwijnt het object, waarmee een zichtbaar deel van de compositie mee verdwijnt. Wat binnen handbereik was wordt ongrijpbaar.

Zo slaat het werk spanning en tederheid tussen behoud en verlies. Het bevraagt ons verlangen om te behouden wat ons ontglipt, om vast te zetten wat van nature bestemd is te transformeren. De hand van het kind, symbool van de toekomst en van wat komen gaat, houdt hier zijn eigen verdwijning vast, als een stille meditatie over de tijd die verstrijkt en de fragiele schoonheid van menselijke relaties.

Een internationale kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Toch, terwijl onze cultuur zich inspant de geschiedenis met een beitel te graveren, streef ik ernaar mijn eigen geheugen te onderdrukken, te desstructureren, ja zelfs uit te wissen. Een ambitieuze onderneming is de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waaraan het afhankelijk is en dat het nodig heeft. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En aangezien anamnese uit het Grieks ‘het terughalen van het geheugen’ betekent, jaag ik ernaar het te traceren om me ervan te kunnen scheiden.