sylvain barberot - Skull #2

Gietafdruk van een mensencranium vervaardigd uit epoxyhars en bedekt met 24-karaats goudblad.

Hier en in deze werken lijkt de tijd stil te staan door het gebruik van de schedel als een tijdloze, onveranderlijke en gestolde ondersteuning. De temporele dimensies botsen en de donkerte van het idee dat men zich van de dood vormt, buigt onder de glans van het goudblad dat met zijn schittering het licht weerspiegelt.

Een kunstwerk is van nature een ijdelheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om aan de tijd te ontsnappen en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd, het blijft komen zonder ooit verankerd te raken in een oneindigheid. Haar verdwijning is haar enige toevlucht.

Internationale kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur ernaar streeft de geschiedenis met een beitel te graveren, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Een immense onderneming is de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs behoeftig. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En hoewel de anamnese uit het Grieks vertaald wordt als de terugkeer van het geheugen, jaag ik het na om me er beter van te kunnen afscheiden.