Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 2/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met certifcaat van echtheid
- Materiaal: koude-smelting van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat


Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden aangewend als vertrekpunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring. De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een voorbijgaande toestand. Ze wordt onderbroken, uiteengerukt en opnieuw samengesteld, waardoor haar eigen kwetsbare aard naar voren komt. Het volume ontplooit zich, splitst zich op in blokken en fragmenten en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.

Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute toestand. Wat eeuwig lijkt, onthult haar kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van tijd, blootgesteld aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek dat draait om materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en hernieuwingsmogelijkheden.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een herleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt aan observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, achtergelaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak voortgekomen uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.

Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik ontmantel ze en hercombineer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer bij hun vorige toestand horen, maar bij een nieuwe conditie. Elke creatie ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en herleving, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie niet langer is wat zij was en iets anders wordt.

Het pad neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt en dichter bij een bijna alchemische dimensie brengt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, ik demonteer en hercombineer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe contradicton belichamen: blijkbaar eeuwig en onverwoestbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, die kan reageren, roesten en in de loop van de tijd transformeren. Deze toestand maakt van materie een actief onderdeel van het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.

Perfectie laat ruimte aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, behoudt op het oppervlak sporen van de handeling, van het proces en van haar eigen evolutie.

Autodidact heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden naast elkaar bestaan en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigen die tussen ruïne en herleving, tussen blijvende en transformatie hangen, waardoor materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terugkrijgt.