Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987) . Titel Frammenti-Venere
- Jaartal 2026 . Editie nr. 2/8 - Ondertekend en ge-authenticeerd door de kunstenaar, met certifice d' autenticità
- Materiaal : Koude smelt van marmeren poeders en steen
- Condities uitstekend


Collectie FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke sculptuur vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefinitie.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiene eenheid, maar als een overgangenstoestand. Ze wordt onderbroken, uit elkaar gehaald en opnieuw samengesteld, waardoor de eigen onstabiele aard zichtbaar wordt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin de tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning maakt het idee van perfecte staat niet langer waar. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer een symbool van onsterfelijkheid, maar een aanwezigheid die door de tijd gaat, onderhevig aan verandering en teruggebracht tot een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, sinds 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontspringt aan een direct contact met nobele en complexe materialen zoals poeders van marmer en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende presentes, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot hergeboorte.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een wedergeboorte van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden een oorspronkelijke grondstof voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik dissocieer ze en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vorige toestand, maar aan een nieuwe conditie. Elke opject ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en wederopbouw, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject krijgt de vorm van een transformatie die de traditionele sculptuur overstijgt, dichter bij een bijna alchemische dimensie komend. Ik gebruik materialen die reeds bestaan hebben, breek ze af en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontspringt uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat in dialoog met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard die reageert, oxideert en in de loop van de tijd transformeert. Deze conditie maakt materie tot een actieve deelnemer in het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, met op het oppervlak de sporen van handeling, proces en eigen evolutie bewaard.

autodidoot, heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, waarneming en luisteren. De benadering richt zich niet op controle, maar op begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen reflecteren het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zichzelf regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levend archief. De sculpturen ontstaan als vlakken tussen ondergang en wedergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terug.