Emilio Grau Sala (1911-1975) - Interior con figura

EMILIO GRAU SALA (BarcelonA, 1911 – 1977).
“Interior met figuur”.
Olieverf op paneel.
Ondertekend in de linkeronderhoek.
Afmetingen: 47 x 56 cm; 71,5 x 80,5 cm (lijst).
Grau Sala, een eminente exponent van de vitalistische scheut van de School van Parijs, toont in deze scène een sensorische afbeelding met een verrukkelijke werkkleur en rijkdom aan cromatiek. De scène wordt opgebouwd als een formeel spel van contrasten met een op het eerste plan zittende vrouw in het zwart gekleed, geplaatst tegen een kleurrijk decor. De emotionele isolatie onderstreept het introspectieve karakter van de scène. En toch is alles verbonden door een implosie van kleur: talloze overlappende tonaliteiten die de vormen niet oplossen, maar die, paradoxaal genoeg, ze juist versterken en ze een etherische elegantie geven.
Grau Sala studeerde aan de Escuela de Bellas Artes in Barcelona, een opleiding die hij combineerde met een wezenlijk autodidactische vorming. In 1930 maakte hij zijn eerste tentoonstelling in het Badriñas-gallerijcomplex in de Catalaanse hoofdstad. Bij het uitbreken van de Burgeroorlog verhuisde hij naar Parijs, en in hetzelfde jaar, 1936, won hij de Carnegie-prijs. In de twintig jaar dat hij in de Franse hoofdstad verbleef, maakte hij de avant-garde van dichtbij mee, maar hij koos altijd voor figuratieve, kleurrijke schilderkunst die voortkomt uit impressionisme en fauvisme. Sterker nog, al snel werd hij in Parijs bekend als opvolger van de geest en waarden van het impressionisme, direct gerelateerd aan Bonnard en Vuillard. Het succes van zijn stijl bracht Grau Sala ertoe ook grafische werken en scenografie te gaan maken. De gracieuze fijnzinnigheid van zijn personages, de levendigheid van de kleuren en de elegante sfeer van de omgevingen die hij vastlegde, brachten hem grote successen en erkenningen over de hele wereld.
Hij hield diverse solotentoonstellingen, vooral in Barcelona en Parijs, maar ook in steden als New York, Toulouse, Londen of Los Angeles. In 1963 keerde hij terug naar Barcelona, toen de verkrampte figuratieve kunst van het Franco-regime werd bestreden door Oteiza, Chillida, Tàpies en de groep “El Paso”. Toch bleef hij trouw aan zijn stijl en tot aan zijn dood in 1975 zou hij verder werken binnen zijn eigen persoonlijke lijn, gericht op zijn favoriete thema’s: vrouwelijke figuren, interieurs en landschappen, in een tijdsomgeving die vaag klassiek aanvoelt en nostalgisch is naar de negentiende eeuw. Na zijn dood, en gedurende meer dan een decennium, werd Grau Sala overschaduwd door de vele noviteiten die in het democratische Spanje opkwamen, maar vanaf de jaren negentig, de hernieuwde golven van middensegmentverzamelaarschap brachten Grau Sala nieuw leven, omdat men hem begreep als een Spaanse interpretant van het impressionisme. Er bestaan werken van Emilio Grau Sala in het National Museum of Catalan Art, het Esteban Vicente Museum of Contemporary Art en het Instituto Óscar Domínguez voor Kunst en Hedendaagse Cultuur.