Antonio Nasuto - Wet eyes

Antonio Nasuto studeert Architectuur aan de Universiteit van Napels, waar hij daarna een driedelige specialisatie in Design voltooit. Deze multidisciplinaire opleiding beïnvloedt zijn visuele taal aanzienlijk, gekenmerkt door strengheid in de compositie en aandacht voor de structuur van het beeld.
Hij is momenteel docent Anatomische Kunst aan de Accademia di Belle Arti di Foggia, naast zijn onderwijsactiviteiten voert hij een continu schilderkundig onderzoek uit, gericht op het menselijke lichaam en de narratieve dimensie van de figuur.
Hij geeft tentoonstellingen in solorepresentaties en groepstentoonstellingen nationaal en internationaal. Enkele hoogtepunten: solo’s in het Palazzetto dell’Arte in Foggia (2002, 2003), de groepstentoonstelling gewijd aan P. P. Pasolini in het Tribunale della Dogana in Foggia (2007), 150 Souvenirs d’Italie in de Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea “Atelier degli Artisti” in Rome (2011), Il filo di Arianna. Labirinto fisico e mentale in Palazzo delle Arti Beltrani in Trani (2011), de solo in Palazzo Ducale Paternò Caracciolo in Pietramelara (2013) en L’ospite inatteso in Villetta Barrea (2016).

Er zijn momenten waarop de liefde niet meer praat, maar wel blijft voelen.
In dit werk lijken de twee vrouwen precies daar: op het exacte punt waar wat hen verbindt wankelt, maar niet volledig bezwijkt. Er is een nieuwe afstand, maar vol aanwezigheid.
Een van hen draagt een pijn die niet uitgesproken kan worden. Ze houdt het in haar handen, beschermt het en tegelijk vreest ze het, alsof het een deel van haarzelf is dat plotseling zwaarder weegt dan de rest. De ander blijft, ondanks alles. Haar blik beschuldigt niet en troost niet: ze zoekt. Ze zoekt wat verloren gaat, wat misschien niet langer gered kan worden, en wat beide graag dicht hadden aangehouden.
In het midden, bijna als vertaling van hun innerlijke toestand, een waarschuwing: Wet Eyes.
Het is geen bord, maar een toestand. Die natte ogen bewijzen dat liefde, wanneer die echt is, nooit onbeschermd blijft. Het hart glijdt, wankelt, verwondt zich precies waar het het meest vast leek te zitten.
En dan is er die stille aanwezigheid, rood als een herinnering die brandt: het mannequin.
Het is geen voorwerp, maar een mogelijkheid. Een derde ongemak dat de ruimte tussen hen inneemt: een herinnering, een verlangen, een ideaal, een twijfel. Het heeft geen gezicht, en daarom kan het er duizenden hebben. Het is wat scheidt, wat verwart, wat boven blijft hangen ook wanneer alles stil is.
Dit schilderij vertelt geen scène; het vertelt een oversteken.
Het fragiele overgangsmoment waarin de liefde tussen vrouwen – zoals elke liefde die vol durft te zijn – haar kwetsbaarheid laat zien.
Het is een ogenblik waarin men begrijpt dat geen band immuun is voor scheuren, en dat juist die scheuren, soms, de enige mogelijke waarheid zijn.
Omdat er verhalen zijn die niet gemeten worden aan wat er gezegd wordt, maar aan wat in de ogen blijft hangen wanneer woorden ontbreken.
En hier, in de natte ogen van beiden, valt nog steeds alles te lezen.