Antonio Calderara (1903-1978) - Orizzonte bicromo






Heeft een master Kunstgeschiedenis en meer dan 10 jaar ervaring in veilingen en galerieën.
€ 110 | ||
|---|---|---|
€ 100 | ||
€ 4 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 132329 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Antonio Calderara, Orizzonte bicromo (1971), aquarel op karton, handgesigneerd, originele editie, 17,3 × 6 cm, Duitsland, Minimalisme, uitstekende staat.
Beschrijving van de verkoper
“ Ik zou de leegte willen schilderen die volledigheid, stilte en licht bevat. Ik zou de oneindigheid willen schilderen.” Antonio Calderara
Dit delicate en contemplatieve werk, Orizzonte (1971), vat op perfecte wijze de volwassen artistieke visie van Antonio Calderara samen. Uitgevoerd in aquarel op karton, is de compositie teruggebracht tot de essentiële elementen: een subtiel verticale formaat, gearticuleerd door zachte toonovergangen en een ingetogen horizontale scheiding, die een horizon oproept die tussen materiële aanwezigheid en immateriële perceptie hangt. De bijna onmerkbare toonverschuivingen en de stille geometrie creëren een gevoel van rust en transcendentie, en nodigen de kijker uit in een ruimte van introspectie en oneindige kalmte.
Calderara, aanvankelijk beïnvloed door figuratieve schilderkunst, evolueerde geleidelijk naar een sobere en lumineuze abstractie, en werd een van de meest verfijnde stemmen van het Europese post-oorlogsminimalisme. Zijn werk resoneert diep met de spirituele abstractie van kunstenaars als Josef Albers, Mark Rothko, Barnett Newman en Ad Reinhardt, terwijl het een uniek intiem en meditatief karakter behoudt. De subtiele modulatie van licht en oppervlak doet denken aan verwantschappen met Giorgio Morandi, Yves Klein, Lucio Fontana en Piero Manzoni, evenals latere dialogen met kunstenaars als Gotthard Graubner, Günther Förg, Imi Knoebel, Blinky Palermo en Gerhard Richter.
Nauw verbonden met het intellectuele en artistieke milieu van de abstractie na de oorlog, vindt Calderara’s praktijk ook parallellen met de ZERO-beweging (Otto Piene, Heinz Mack) en de reductieve neigingen van kunstenaars als Ellsworth Kelly, Agnes Martin en Robert Ryman. Zijn werk is opgenomen in grote museumcollecties en wordt sterk begeerd om zijn serene maar rigorieuze verkenning van ruimte, licht en verhoudingen.
Dit werk staat als een poëtische belichaming van Calderara’s levenslange streven: het vastleggen van stilte, het visualiseren van oneindigheid, en de transformatie van minimale middelen in een diepgaande visuele ervaring.
Medium: Aquarel op karton. Handtekening: Gesigneerd op de achterzijde
“ Ik zou de leegte willen schilderen die volledigheid, stilte en licht bevat. Ik zou de oneindigheid willen schilderen.” Antonio Calderara
Dit delicate en contemplatieve werk, Orizzonte (1971), vat op perfecte wijze de volwassen artistieke visie van Antonio Calderara samen. Uitgevoerd in aquarel op karton, is de compositie teruggebracht tot de essentiële elementen: een subtiel verticale formaat, gearticuleerd door zachte toonovergangen en een ingetogen horizontale scheiding, die een horizon oproept die tussen materiële aanwezigheid en immateriële perceptie hangt. De bijna onmerkbare toonverschuivingen en de stille geometrie creëren een gevoel van rust en transcendentie, en nodigen de kijker uit in een ruimte van introspectie en oneindige kalmte.
Calderara, aanvankelijk beïnvloed door figuratieve schilderkunst, evolueerde geleidelijk naar een sobere en lumineuze abstractie, en werd een van de meest verfijnde stemmen van het Europese post-oorlogsminimalisme. Zijn werk resoneert diep met de spirituele abstractie van kunstenaars als Josef Albers, Mark Rothko, Barnett Newman en Ad Reinhardt, terwijl het een uniek intiem en meditatief karakter behoudt. De subtiele modulatie van licht en oppervlak doet denken aan verwantschappen met Giorgio Morandi, Yves Klein, Lucio Fontana en Piero Manzoni, evenals latere dialogen met kunstenaars als Gotthard Graubner, Günther Förg, Imi Knoebel, Blinky Palermo en Gerhard Richter.
Nauw verbonden met het intellectuele en artistieke milieu van de abstractie na de oorlog, vindt Calderara’s praktijk ook parallellen met de ZERO-beweging (Otto Piene, Heinz Mack) en de reductieve neigingen van kunstenaars als Ellsworth Kelly, Agnes Martin en Robert Ryman. Zijn werk is opgenomen in grote museumcollecties en wordt sterk begeerd om zijn serene maar rigorieuze verkenning van ruimte, licht en verhoudingen.
Dit werk staat als een poëtische belichaming van Calderara’s levenslange streven: het vastleggen van stilte, het visualiseren van oneindigheid, en de transformatie van minimale middelen in een diepgaande visuele ervaring.
Medium: Aquarel op karton. Handtekening: Gesigneerd op de achterzijde
