Anton Kaestner - #385 - S - " Chromatic MR10 ".

Unieke creaie, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#385 - S - "Chromatic MR10".

Acrylspray op een 3mm plexiglasplaat.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een originele "multi-lagen"-werk met een glanzende "glossy" afwerking die lijkt op het aanbrengen van een hars en uniek is.
Transparantie bij afdruk.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van €70 incl. btw.

Het werk is op de achterzijde gesigneerd.
Een Certificaat van Authenticiteit gaat ermee gepaard.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en selectie op www.antonkaestner.com.

Komende tentoonstelling - Lausanne 7/10 mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloeden de kiem legden voor wat uiteindelijk mijn passie in het leven zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde met ontelbare acrylics in A4- en later A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je afkomen, domineren en intimideren, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik trok eerst naar niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Met de tijd, en terwijl ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat deze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere whereiten van natuur en leven.

Echter, het pad naar echt kunstenaar worden was niet onmiddellijk.
Ruim drie decennia lang heb ik een internationale zakencarrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen verruimden mijn perspectief, waardoor ik werd blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, verdiepte ik me in de lokale kunstscene en raakte ik bevriend met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke loopbaan maakte kunst altijd deel uit van mij, zachtjes onder de oppervlakte sudderend. Bijna 30 jaar werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om vrij te breken van de wereld en me te concentreren op mijn innerlijke zelf.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in het schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen oprechte ontmoetingen met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een andere hoek te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na pensionering van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde mij volledig aan mijn kunst. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publieke kunstcarrière en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werk in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio, in een lege sacristie in Lisieux, Normandië.

Kunstenaars-CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een eigenzinnige benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylics, metallische pigmenten en sprays op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een licht, glad, glossy en soms breekbaar oppervlak. Dit proces verhindert dat ik de werkstelling kan zien terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat "toevallige experimenten" -alles mag- toe om de uitkomst, de lagen en de spiegelingen die ik creëer, te sturen en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk tentoongesteld wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen beslist toeval nooit; hoogstens stelt het vragen; zinvolle "toevalligheden" zijn alleen mogelijk met een grote discipline. Deze aanpak die resoneert met het openbarings-/fixatieproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een o zo’n ascetische kwaliteit krijgt: ik ben tevreden wanneer ik onaantastbare noodzakelijkheden herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Niet ‘‘emotie’’ noch ‘‘theoretische classificatie’’ maar de ervaring van het zijn. Niet ‘‘snelle consumptie’’ noch ‘‘intellectualisering / intellectueel bezit’’, maar uitbreiding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar ‘‘leven in het hart van het leven’’, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd deel uitmaakt van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien biedt plexiglas de schilderkunst een glimmende huid waar men iemands eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal het spel tussen “details voor dichtbij” -een detail van een beeld is een compleet nieuw beeld- en “afstand voor het geheel” kijkers aansporen tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het voortdurende proces van vraagstelling en groei. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanzet mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse kunst, een ontdekking, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werken te creëren die niet gedefinieerd zijn door voorrang, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—vonkende velden van kleur en licht in plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het laat ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde bedoelingen.

De eerste is een Withdrawal from Imposed Meaning. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze ‘‘noch inhoud, noch betekenis, noch zin’’ hebben, hoop ik de verwachting van narratief voorzichtig los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van codering en te streven naar een directere vorm van kijken.

Dit leidt tot de tweede bedoeling: de Primacy of Lived Experience. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om te interpreteren dan een stil gebeurtenis om gevoeld te worden— gevormd door verschuivend licht, translucente lagen en de zwakke reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Process as Embodied Thought. Schilderen op de achterkant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste vrijgave van controle tijdens het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, zodat het schilderij kan worden wat ik een onafhankelijk “object op zichzelf” noem, volledig onthuld pas wanneer het af is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—een geduldige wachttijd voor wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze bedoelingen worden ondersteund door enkele zachte paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar deze zijn slechts mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te kunnen “communiceren” via werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand—aangeduid met lichttextuur, een stille aanwezigheid, een tastbare rust.

Nostalgie voor het Heden
Een zachte nostalgie waart rond in het werk, maar het is vreemd genoeg gericht op het nu: een verlangen naar de “onnuttig noodzakelijke” die te vinden zijn in “stilte en licht”—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inzet en Moeiteloze Inspanning
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het "uit zichzelf is voortgekomen". Ik word aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze spirit heb ik het gevoel gekregen dat “het tijdperk van het informele pas net is begonnen.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, misschien met minder angst en meer rust—een informaliteit waar toevalligheid geen breuk is, maar een stille medewerkster.

In zijn kern is dit een zoektocht naar “le vif”—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van rationalisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spektakel.

Uiteindelijk is dit gewoon een pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen losse draden, maar delen van één en dezelfde zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner