Masaniello Luschi (1942-1995) - Darsena vecchia

Schilderij op doek 35x50 voorzien van een handgemaakte Salvestrini-vergulde lijst, met zachte ondergrond, Masaniello Luschi, door vakmensen beschouwd als de grootste vertegenwoordiger van de labronische schilderkunst uit het Toscane van de tweede helft van de twintigste eeuw.
Een traditie die teruggaat op wat één van de meest vernieuwende artistieke bewegingen was, “de macchiaoli”. Dit movement, ontstaan in de tweede helft van de 19e eeuw, had als stichter-meester de schilder Giovanni Fattori, die erin slaagde rond zich een talrijke groep jonge schildertalenten te verzamelen en de moeilijke weg te banen die later de fortuin van de “macchia” zou blijken te zijn.
Die historische groep zaaide een geloof en, volgens het leer van de meester, liet in de daaropvolgende decennia nieuwe en veelbelovende apostelen van de traditionele schilderkunst van Livorno ontstaan.
Volgend die leer begon Masaniello Luschi autodidactisch te schilderen, gefascineerd door de kunst van die eminente leraren, bestudeerde en pakte hij hun geheimen op.
In enkele jaren werd hij, met een geheel eigen signatuur, ook een meester voor de jonge generaties en maakte hij het mogelijk om in de jaren ’70 en ’90 een traditie voort te zetten die vandaag de dag nog altijd een onmisbare pijler van de Italiaanse cultuur vormt.
Schilderen zat hem in het bloed en, uitgerust met belangrijke grafische basis, slaagde hij erin op het doek elke realistische visie die hem voor de ogen kwam op een buitengewoon eenvoudige manier vast te leggen.
Zijn boomrijke toscaanse taferelen, de velden in de lente, de herfst en de met sneeuw bedekte winters, de karakteristieke hoekjes van zijn stad zoals de oude Venetië, de oude fort, de verdwenen beccolini, de zones van het bruggetje.
Portretten en stillevens, studies van dieren, stormen, een veelvoud aan onderwerpen, elk met telkens een buitengewoon veel passie en schilderkunstige kracht behandeld.
Zijn kunst was eenvoudig en bescheiden, rijk aan kleur, materieel, realistisch; ver verwijderd van moderniteit en nieuwe uitdrukkingsvormen.
Hij schilderde graag naar het oog, in direct contact met de natuur, met mensen, met zijn streken, met de geuren van het land.
Zijn penseelstreken waren beslist, zeker, vol kleur en creëerden op het doek typische macchiaolo-scènes.
Vele meesterwerken werden gemaakt, met name tussen 1985 en 1994, in volle rijpheid van zijn artistieke maturiteit, wanneer galeristen, critici en verzamelaars dagelijks de lof uitten.
Belangrijke tentoonstellingen door heel Italië (Florence, Ferrara, Modena, Bologna, Turijn, Soave, enz.) brachten de bekendheid van deze kunstenaar, aan wie zelfs door de Curia Vescovile van Livorno de beroemde “Laatste Avondmaal” voor de Dom werd toegewezen, een werk van aanzienlijke omvang, symbool van de verworven schilderkunstige kwaliteit.
Helaas, in het hoogtepunt van zijn artistieke opkomst, overlede een ernstige ziekte hem op 11 juni 1995, waardoor die fantastische en onnavolgbare “penselen” voor altijd verdwenen, maar hij liet de nalatenschap van zijn passage en zijn ongeëvenaarde schilderijen achter.

Masaniello Luschi wordt momenteel gezien als de grootste vertegenwoordiger van de traditionele labronische schilderkunst, een traditie die is voortgekomen uit een van de meest revolutionaire artistieke bewegingen van het verleden: de MACCHIA.
Deze beweging, geboren in de tweede helft van de 19e eeuw, had Giovanni Fattori als schepper, die een talrijke groep jonge talenten om zich heen verzamelde, die, hoewel ze geen onmiddellijke erkenning van hun artistieke aanleg zagen, blind bleven geloven in de leer van de Meester; en het volgen van die leer..
Masaniello Luschi begon jaren geleden te schilderen, gefascineerd door de kunst van die eminente meesters; hij heeft hun werken met toewijding en opoffering bestudeerd tot hij de diepste geheimen had doorgraven, zodat hij vandaag zelf beschouwd wordt als de meester die, zij het met een geheel persoonlijke signatuur, die traditie kan voortzetten die absoluut niet verloren mag gaan, omdat het een van de belangrijkste mijlpalen van de Italiaanse cultuur vormt. Met een aanzienlijke grafische basis die het hem mogelijk maakt het gekozen onderwerp direct op het doek vast te leggen, wijdt hij een groot deel van zijn tijd aan het schilderen naar het zicht, steeds op zoek naar onderwerpen die de loop der tijd onaangetast heeft gelaten. Zijn eigen Toscane, rijk aan suggestieve plekjes die telkens weer inspiratie geven. Introvert, stil, altijd omringd door toegewijde leerlingen, leeft Masaniello Luschi alsof hij in een poëtische wereld is opgesloten en weerstaat aan degenen die de ‘Moderne tegen elke prijs’ willen opleggen, niet omdat hij nieuwe uitdrukkingsvormen principieel afwijst maar omdat hij met absolute overtuiging gelooft dat zijn manier van schilderen, gemaakt met eenvoud en bescheidenheid, met alleen het gebruik van kleuren en penselen, vandaag nog steeds betekenis heeft. Ook de opmerkelijke successen die zijn persoonlijke werken behalen bevestigen de geldigheid van de overtuigingen die in hem geworteld zijn.
"De Laatste Avondmaal", aan hem opgedragen door de Curia Vescovile voor de Dom van Livorno, is het zekere bewijs van de bereikte artistieke rijpheid.
Iets wat de tijd zal doorstaan.

Maurizio Ansaldo