Anna Banana - “El jardín”

Dit landschap komt voort uit het verhaal van Adam en Eva, het vertegenwoordigt de zonde niet als een violente breuk, maar het moment waarop de mens zichzelf bewust wordt.
Het woud in groene en roze tinten symboliseert de levende Schepping, kloppend, nog mooi. De tuin verdwijnt niet.
Het blijft vruchtbaar, het blijft licht. Maar iets is dieper geworden: het is niet langer onschuld, het is ervaring.
De stilstaande boot spreekt over de overgang. Adam en Eva bevinden zich niet langer op dezelfde innerlijke plek. Ze zijn ontwaakt. Ze hebben een drempel overschreden. De boot vaart niet, omdat hij dat moment van bezinning uitbeeldt waarin de mens zijn eigen naaktheid, zijn kwetsbaarheid, zijn verlangen naar oneindigheid begreep.
In het midden brandt een roze zon. Die zon is God die blijft.
Niet als straf, maar als stille aanwezigheid.
Ook al schuilde de mens, het licht verschuilt zich niet.
De tuin sluit zich niet helemaal af, hij verandert.
Dit werk spreekt over de eerste onrust van het menselijk hart, maar ook over het eerste gebaar van barmhartigheid, want zelfs na de fout blijft de Schepping verlicht.

Techniek: acryl en potlood op doek