A FARELLO - Ancient Dreams

In "Ancient Dreams" staan we tegenover een werk dat zich niet beperkt tot ruimte innemen, maar schijnt uit het sediment van de tijd te willen opduiken. De sculptuur presenteert zich als een verfijnde oefening in de esthetiek van het fragment, waar klassiekheden niet gevierd worden als statische perfectie, maar als levend en pulserend geheugen.
Het werk is opgebouwd around een krachtige materiële en conceptuele tegenstelling:
• Het Basement (De Droom): Het onderste deel is een warboel van archeologische citaten. Het gezicht dat uit het ruwe materiaal naar voren komt, roept de soberheid van de Griekse godheden op, maar wordt behandeld met een opzettelijke onregelmatigheid die het laat lijken als een vondst die net aan het licht is gebracht. Het is de "oude droom", de culturele wortel die als fundament dient.
• Het Lichaam (De Realiteit): Uit de stevigheid van rots en mythe rijst een vrouwelijk lichaam met zachte en stevige vormen. De overgang van basis naar figuur verloopt vloeiend, bijna organisch: de vrouw leunt niet op de geschiedenis, zij is de directe emanatie ervan. De keuze voor afgebroken uiteinden (het ontbreken van hoofd en ledematen) verschuift de aandacht van het "wie" naar het "wat": niet een specifieke persoon, maar de essentie zelf van fertiliteit en tijdloze schoonheid.
De keuze voor aardewerk geeft het werk een tastbare sensuele kwaliteit. Het oppervlak is niet kunstmatig gepolijst; het behoudt eerder de sporen van de duim van de beeldhouwer, waardoor een spel van schaduwen ontstaat dat drastisch verandert afhankelijk van de omgevingsverlichting. In een moderne context fungeert dit beeld als een "anker": het verbreekt de kilte van de minimalistischer lijnen met het warmte van aardewerk en de diepte van de geschiedenis.
"Ancient Dreams" is een stille dialoog tussen wat we geweest zijn en wat we blijven wensen. De maker slaagt erin de zware opgave te volbrengen om klei licht te maken als een nachtmerrie-denkbeeld. Het is niet slechts een sculptuur; het is een brug tussen het museale artefact en het hedendaagse design, een herinnering dat schoonheid, om modern te zijn, diepe wortels moet hebben.
Een stuk met zeldzame intensiteit dat, ondanks de bescheiden afmetingen (23 cm), een intrinsieke monumentaliteit bezit die in staat is de omringende omgeving te domineren.
Antonio Fariello (1993) is een beeldend kunstenaar en scenograaf, afgestudeerd met het maximale cijfer en cum laude aan de Accademia di Belle Arti di Firenze, met specialisaties in Beeldhouwkunst en Plastische Ontwerp voor scenografie. Opgeleid onder leiding van meester Stefano Patti en via samenwerkingen van betekenis (Isabelle Corniere, Laboratorio Corsanini), heeft hij een poliedrische profil ontwikkeld die traditionele plastische kunst verenigt met de eisen van film- en theaterschouwkunst. Zijn tentoonstellingsactiviteit omvat prestigieuze nationale locaties, waaronder de Permanente in Milaan, Palazzo Bastogi in Florence en Galleria B4 in Bologna. Momenteel woont en werkt hij in Koneo, terwijl hij zijn artistiek onderzoek voortzet tussen monumentale beeldhouwkunst, medaillistiek en theaterrscenografie.