Anton Kaestner - #386 - S - " Chromatic MR11 ".

Unieke pièce, origineel schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit het atelier.
#386 - S - " Chromatic MR11 ".

Spuitverf op plexplastic plaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk "meerdere lagen" met een glanzende afwerking die doet denken aan epoxy en uniek is.
Transparantie op de afdruk.

Afmetingen : Inch 9,1 * 12,6 * 0,12 / 23 * 32 * 0,3 cm zonder kader.

Dit schilderij wordt zonder kader geleverd.
Kader van kwaliteitsmerk Nielsen uit Duitsland in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een meerprijs van €70 incl. btw.

Het werk is handgeschreven aan de achterkant.
Een Certificaat van Authenticiteit wordt meegeleverd.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitsers schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden tentoongesteld door heel Europa, in Zwitserland en in Dubai. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne 7/10 mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid temidden van de natuurlijke schoonheid en cultureel rijke erfgoed van mijn thuisland. Creativiteit werd gewaardeerd in mijn familie, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met ontelbare acrylics in A4- en daarna A3-notitieboekjes - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je afkomen, dominant en intimiderend, terwijl kleine werken juist veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk trok het me aan niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
Met de tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat zij resoneren met mijn verkenning van het menselijke bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg naar daadwerkelijk kunstenaar worden was echter niet onmiddellijk.

Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verruimd en mij blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en raakte ik verstrikt in de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, zachtjes borrelend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om los te komen van de wereld en me te richten op mijn innerlijk.

Ik heb altijd veel voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst heb ik altijd gehoopt anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na retireerde ik uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen het eind van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken in particuliere collecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Einde 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een vrije sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistieke CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs aan het eind van 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuitverf op de achterkant van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces verhindert dat ik het werk zie zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik sta “toevallige experimenten” toe - alles mag om de rede te omzeilen! - om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het stuk uiteindelijk wordt tentoongesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote mate van discipline. Deze benadering, die echappeert aan het revelatie-/fixatieproces van fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparenties die elke werk een ascetische kwaliteit geven: ik ben blij wanneer ik herken wat onontbeerlijke noodzaken zijn, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken als we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische voorstelling” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar uitbreiden van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van de zichtbare en onzichtbare verhalen ervan, mijn kunst is een zoektocht naar “het leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zich. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde en geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschildert glas oproept, blijft het grotendeels abstract. Bovendien geeft plexiglas de schilderkunst een glinsterende huid waardoor men de eigen silhouet kan zien, verschillend voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de wisselwerking tussen “details voor de nabijkomst” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” de kijkers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet dat ik alle antwoorden heb en ik wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Gewoonlijk vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, waardoor ik mijn vaardigheden kan aanscherpen en verder kan verkennen wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij geen ons nodig heeft. De leeftijd van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse beoefening vermenigvuldigt de passie voor zien."

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm even zwaar wegen, streef ik naar werk dat niet gedefinieerd wordt door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—schitterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en doelgerichte ondervraging. Voor mij is de ware focus minder het uiteindelijke beeld dan de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te ontstaan.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestelde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit Opgelegde Betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te laten hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik de verwachting van narratief zachtjes los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoding en te kiezen voor een directer soort kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een kalm gebeurtenis om te voelen—vormgegeven door verschuivend licht, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die hun eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerking: het stuk “leeft, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de omgekeerde kant van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke oefening van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle in de daad van maken. Ik stel voorwaarden, maar geef het resultaat over, waardoor het schilderij wordt wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf”, volledig onthuld alleen wanneer voltooid. Het is een stille parallel aan fotografische ontwikkeling—een geduldige wachttijd op wat hier en nu arriveert.

Deze intenties worden ondersteund door enkele zachtaardige paradoxen die het werk voeden:

Toeval en Discipline
Ik spreek van “betekenisvolle ‘toevalligheden’,” maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur wordt met zorg opgebouwd.

Communicatie Zonder Boodschap
Ik hoop iets te communiceren door middel van werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt niet een statement, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbare kalmte.

Nostalgie voor het Tegenwoordige
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onontbeerlijke noodzakelijkheid” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes aanbiedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat onafhankelijk aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging voortgekomen is.” Ik word aangetrokken door wat perfect onvermijdelijk aanvoelt.

In deze geest ben ik tot het besef gekomen dat “het tijdperk van het informeel nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is schatplichtig aan de geest van Art Informel, misschien met minder pijn en meer kalmte—een informeelheid waarin toeval geen breuk is, maar een stille medeplichtige.

In de kern is het een zoektocht naar “le vif”—de levendige kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit gewoon het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen aparte draden, maar onderdelen van een enkele zoektocht. Ik heb vastgesteld dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, naar ik geloof, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner