Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk met het geschiedenis van de kunst als een te nieuwsgierig kind dat zijn hand op een museum en een spuitbus verf heeft gelegd. Door middel van deze “Tomato Soup Can” orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijke botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een pop-, stedelijk en klinisch tricentrisme, geraspt op de spuitbus, zoals alleen Bachibouzouk dat kan.

Het vertrekpunt is uiteraard de Banksy-poster, zelf al een knipoog (of een knipoog van de knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk kruipt er tussen als de vierde Musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met dots — de beruchte obsessieve stippen van Damien Hirst, die hij zorgvuldig op elke blik laat rusten. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken waar niemand om een gesprekspartner vroeg... en toch, samen beginnen ze luid te spreken, zelfs te lachen.

De spuitbussen, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, treden in tegen de te brave erfenis van de ateliers. Elke kleur lijkt te verklaren: “En als de hedendaagse kunst even niet serieus zou nemen voor drie minuten?”
Maar achter de humor schuilen echte denkkaders: Bachibouzouk onderzoekt de industriële repetitie van artistieke iconen. Wat wordt er van een symbool als je het kopieert, en daarna nog eens de kopie kopieert, en vervolgens de referenties zelf opnieuw vervangt? Misschien iets wat eerlijker is: een werk dat accepteert dat het niet in isolatie geboren is, maar in een cultureel geroezemoes, een carnaval van beelden en afleiding.

Door deze lagen van verwijzingen te stapelen, verandert de kunstenaar het blikje — alledaags object, symbool van consumptie, pop-fetisj — in een metafoor voor ons verzadigde tijdperk: alles is al gezien, geremixt, afgeleid... en toch, dankzij een unieke gebaar (en wat fijne spuitbussen), ontstaat er iets nieuws. Een beetje alsof je, door voortdurend in een museum van spiegels te draaien, uiteindelijk je eigen reflectie kunt zien.

Met veel geest, een tikkeltje rebellerij en een vreugdevolle helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten laten springen.