Gianfranco Zenerato - DYSTOPIAN

IDEAAL VOOR INVESTERING - IN DE TOP 5 SNELST REIZENDE ARTIESTEN OP CATAWIKI
Meer dan 180 verzamelaars hebben werken van Gianfranco Zenerato gekocht op Catawiki.

VOEG DIT EXCLUSIEVE SCHILDERIJ TOE AAN JOUW COLLECTIE!!!

205 kunstwerken verkocht - 100% Positief - 78 Beoordelingen

Uniek stuk, 100% HANDgeschilderd
(De lijst in de foto’s is uitsluitend ter illustratie en maakt geen deel uit van de veiling)

www.zenerato.com

GIANFRANCO ZENERATO (Professionele Kunstenaar - Italië)
• Actief sinds 1990, met meer dan 600 deelname aan nationale en internationale kunstevenementen.
• Herkend voor de hoge kwaliteit van de werken, met meer dan 500 prijzen.
• Te vinden in openbare en private collecties in Italië, Europa, Amerika en Azië.
• Heeft tentoongesteld naast meesters zoals Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, enz.
• Beoordeeld door de voornaamste Italiaanse kunstcritici.

Uniek, handgeschilderd stuk
Internationaal archiveringscertificaat - Certificaat van authenticiteit ondertekend door de kunstenaar - Dossier met het professionele traject van de kunstenaar - Afmetingen 30x40x4 cm - Acryl op doek gespannen op een dikke galerie frame - 2026
Klaar om op te hangen - DOET GEEN VERHOOGD VERLENING VAN LISTING NODIG

BELANGRIJKE OPMERKING VOOR BIEDERS BUITEN DE EU
Verzending naar landen buiten de EU is mogelijk, maar vanwege complexe bureaucratische procedures (ministeriële goedkeuringen, douaneformaliteiten, enz.) zijn er extra kosten van toepassing, reeds inbegrepen in de vermelde verzendkosten.
Om dezelfde reden kunnen de levertijden langer zijn dan normaal.
Dank voor uw begrip.

GIANFRANCO ZENERATO (Professionele Kunstenaar - Italië)

Actief sinds 1990, heeft een artistieke carrière gevolgd die hem naar meer dan 600 kunstevenementen heeft geleid, met nationale en internationale erkenningen voor de kwaliteit van zijn werken. Met meer dan 500 prijzen op zijn naam, verrijken zijn creaties openbare en private collecties van aanzien in Italië, Europa, Amerika en Azië. Hij heeft tentoongesteld naast meesters zoals Antonio Nunziante, Athos Faccincani, Alfonso Borghi, Giuseppe Menozzi, Giampaolo Talani, Saturno Buttò, enz...

Momenteel werkt hij samen met de bekende kunstcriticus, Prof. Giammarco Puntelli.

Enkele kritieken van bekende experts uit de sector:

Gianfranco Zenerato behoort tot die stroming van kunstenaars uit de jaren zeventig, strenge boodschappers naar de westerse samenleving. Terwijl de milanese Antonio Recalcati en de Romeinse Franco Mulas sociale woede uitdrukten, is Zenerato een drager van een aangrijpende waarschuwing, waarbij de nederlaag van de mens ook de voorloper van een seculiere verlossing kan zijn. Het gaat om een visie vol symbolische betekenissen, van een schilder uit de moderne school, die erin slaagt om onderzoek en experiment te verzoenen. (Paolo Levi)

Je merkt hoe deze emblematische afbeelding een soort uitnodiging tot meditatie oproept over de schoonheid van een stilleven, een bloem en een jonge vrouw. De klassiekers zijn stiltebeelden doorbreken de gespannen sfeer van een grijze, hedendaagse wereld die ons van de droom afleidt. (Paolo Levi)

In dit verontrustende maar expliciete visuele bericht getuigt de dialoog tussen chromaticale essentie en harmonie van vormen van expressieve spanning en meesterschap van een bekwame kunstenaar. Interessant en ongekend is de mengeling van bloemen, vruchten en technologische objecten van de hedendaagse tijd. (Stefania Bison)

Gianfranco Zenerato ontwikkelt semantische vertellingen die stap voor stap de oneindige mogelijkheden van een vruchtbaar imaginair verbeelden onthullen, georganiseerd volgens opeenvolgende reeksen van zijn eigen mentale bewerkingen. Zijn fantasierijke bouwwerken zouden daardoor de kritiek kunnen verwarren door hem een surrealist te noemen. Dat is niet juist, want hij biedt geen absurde en onwerkelijke verbeelding, maar schildert een voor ons vertrouwde werkelijkheid, met een communicatieve en zeer symbolische bedoeling. (Sandro Serradifalco)

Dit schilderij van Gianfranco Zenerato is technisch goed opgebouwd, fijn en rijk gearticuleerd, en presenteert de realiteit gevormd door de geest van een visionair. Zijn werken hebben een sterke scenografische component en voor wie deze boodschappen onderzoekt, blijft de vraag welk betekenis de kunstenaar eraan heeft toegekend. Hij speelt met symbolen en verwijzingen en vermaakt zich met het verwarren van interpretatieve coördinaten van wat het verweven verhaal kan zijn, vermomd als onwerkelijkheid. (S. Russo)

Met Gianfranco Zenerato hebben we een uitstekend idee, getransformeerd met grote bekwaamheid tot wat een figuurlijke representatie van verwachting is, waar moderniteit elkaar ontmoet met een tijd die er niet meer is om ons gevoelens terug te laten ontmoeten... (Giammarco Puntelli)

De kunstenaar legt de nadruk op de overlappende en kruisende genres, op een indirecte en krachtige metaforische zoektocht in onderwerpen en kleuren. Met een verblindende inschattingsvaardigheid verenigt hij het verleden (stil leven), het heden (de vrouwelijke afbeelding) en de toekomst (symbool, cryptische inscriptie ...) zodat het werk een artistiek maar ook literair en meta-narratief paradigma wordt. Het dringt erop aan voor de schilder om een nieuw visueel universum te ontdekken, de grenzen van de traditionele iconografie te verkennen om aan te tonen hoe schilderkunst vandaag de dag — te midden van zoveel rumoer — nog steeds een originele discipline is. De creativiteit van de kunstenaar bevestigt dan — ook door de felle kleuren — hoe de benadering van het genre nog steeds recht van eigendom heeft in de schilderkunst van de 21e eeuw.

De schilderkunst van Gianfranco Zenerato leidt ons naar een visie op de werkelijkheid die op drie niveaus opereert. Het is een reis door de tijd die we samen met de kunstenaar aangaan, die via verschillende experimenten in de loop der jaren zijn visie plaatste in een heden dat naar het verleden kijkt als een ideaal maar verloren wereld, en naar een toekomst vol kunstmatige en kunstmatig aangetaste invloeden.
Het is een waarschuwing en een oproep die uit de op het doek geplaatste elementen spreekt om zijn geheelbeeld te omringen. De “batterij” die als vast element terugkeert, zegt ons “Let op”, de tijd loopt af, en een krachtige verwijzing naar natuurlijke elementen op de voorgrond, verontreinigd door objecten uit de technologische wereld (de muis, de cd of de wekker) onderstrepen hoe belangrijk het is de band met het verleden niet te verbreken, met een wereld waarin de natuur overheersend was.
Het vrouwelijke element, geplaatst op het temporele vlak van het heden, vertegenwoordigt het archetype van Moeder-Aarde, verschoven naar de middenweg tussen verleden en toekomst.
Gianfranco reist als een Odyssee door deze temporale dimensie, op zoek naar de krachten die ons steunen en vormen, die onze lot beïnvloeden of beheersen. Gedreven naar de toekomst confronteert de mens-kunstenaar de reis met kracht en vastberadenheid, maar realiseert zich daarna zijn eigen kwetsbaarheid tegenover de complexiteit van een door hemzelf gecreëerde wereld, die hem ontglipt en voelt daarom de behoefte om terug te keren naar waar hij begon. Zo keert de cyclicaliteit terug waarbij de reis deze eeuwige roep tot leven en tot de dood is. We zullen terug moeten keren naar het startpunt om onszelf terug te vinden en de vrouwelijke figuur wordt zo het symbool van wat ons in staat stelt herboren te worden.
De woorden “vertrekken” en “baren” bevatten beide het concept van scheiding en losmaking en in elke reis die Gianfranco Zenerato maakt, zit dit temporale terugverwijzen, dit vertrekken en dan terugkeren. Wanneer men naar de toekomst kijkt blijft niets over dan de blik naar het verleden te richten om onze wortels niet te verliezen, om ons niet te laten dehumaniseren door de technologische en post-technologische wereld.
Elke reis legt rationaliteit en emoties op gelijke voet, doet twijfel en angsten ontstaan, de tijden van het dagelijkse leven verdraaien zich en krijgen verschillende betekenissen.
Naar de toekomst gaan wordt een uitdaging, vastgelegd in de blik van de vrouw, maar ook een gevaar omdat het bijna een verlies van identiteit is. Vertrekken betekent de scheiding van het “oude zelf”, met gewoonten, rollen en zekerheden. Vertrekken is toch vrijheid en ook al is die beperkt omdat men het onbekende tegemoetgaat, het lukt toch om orde te brengen in het verleden. De bewegende perspectief wordt centrifugaal en centripetaal, de expansie- stroom is de richting waarin men gaat, terwijl de kern van de contractie de richting is vanwaar men komt en in Zenerato’s werken voelt men deze herkomst uit een plek en de richting naar een ander.
In het midden staat de vrouwelijke figuur als referentiepunt: het bewustzijn van de kunstenaar, het hart van het gaan, met haar ritmes, geluiden, tijden, moeilijkheden, ontdekkingen en emoties.
Het toekomstige temporele vlak dat de aankomst representeert, is in sommige werken onmenselijk geworden, en de vrouwelijke figuur lijkt praktisch geërodeerd omdat de kunstenaar zichzelf niet herkent in die positie: het is alsof het verlies van identiteit een troosteloze berusting is bij het verlies van verbinding met het verleden en ook de elementen van stillevens worden in sommige gevallen bijna afwezig en overschaduwd door de technologische elementen.
Het wordt dan cruciaal om jezelf tegen deze toekomst te beschermen, die gevaarlijk en bijna oncontroleerbaar opkomt, en jezelf te refugiëren in iets bekends en ouds waar ook “illusies echt zijn”.
Met Gianfranco Zenerato hebben we echt de mogelijkheid om te reizen door dromen, tekenen en symbolen, waar ieder van ons zichzelf zal zien weerspiegeld in een spiegel. Vertrekken met hem betekent tijdelijk die spiegels verduisteren in afwachting van het ontdekken van een andere afbeelding van onszelf. We zullen mogelijk onze essentie vinden, ons realiseren van de relativiteit van waarden en van eigen en andermans perspectieven. We zullen ons kunnen verliezen en weer terugvinden, ons bewust worden van een gemeenschappelijke natuur, lot en identiteit. (Gaetana Foletto)

De kunstenaar vertrekt van klassiek pastisme met een taal van pre-abstractie figuratief, op de achtergrond van zijn innerlijke historiserende kosmos varyert hij de beweeglijke cursor van zijn rijpende bewustzijn, tot de uiterste urgenties van het heden, door ondergeschikte techniek te onderwerpen aan de energie van droom, teken, symbool en vooral die van kleur, rijk aan helderheid, en toonzuiveriteit om ook het hedendaagse technologische te beïnvloeden. Zijn moderniteit is werkelijk psychologisch en een duidelijke uitdrukking van zijn expressieve lading van variabelen uit de eind twintigste-eeuwse citazionistische trans-avant-garde, met caravaggeske verbeelding ... en moderne psychologie van post-Renaissance afkomst (Rembrandt ...). Zenerato heeft creatieve potentieel op grote historische schaal, poëtisch combinerend, samenvoegend, met de harp van de poëzie van de ziel trillend op de coordinaten van de kunstgeschiedenis in universele waarden, en in de cadans op de cursor van zijn oneindige imaginaire evolutie, door middel van de hyperrealistische droomvisionair, een openslaande venster toegevoegd aan de rede, in dialoog met het heden. (Prof. Alfredo Pasolino)

Heel interessant is zijn onderzoek: de figuratieve schilderkunst bereikt scenografische effecten in een ruimte waar een symbolische frequentie trilt, toevertrouwd aan telkens de droom, de mythe, of de dagelijkse realiteit, alles harmonieus samengebracht door een schitterende kleurspel.

De kunstenaar van strengheid en moderniteit
Onder redactie van Francesco Cairone

De meest originele kunstenaars zijn niet origini"el omdat ze vernieuwen, maar omdat ze uitdrukken wat ze te zeggen hebben op zo’n manier dat het lijkt alsof het nog nooit gezegd is.
(Goethe)

Het is noodzakelijk te vertrekken vanuit de krachtige zin van Goethe om de rijke en innovatieve schilderkunst van kunstenaar Gianfranco Zenerato te bespreken, en dit omdat door die eenvoudige zin een grote waarheid wordt verteld: in de schilderkunst is al veel gedaan en vandaag moet de kunstenaar die probeert een eigen identiteit te veroveren, zonder zich te laten beïnvloeden door stromingen en meesters uit het verleden, enorme obstakels overwinnen, want zoals Giorgio Morandi al stelde: “Er is niets of bijna niets meer in de wereld,” en daarom om origineel te zijn zou men rekening moeten houden met maatschappelijke, technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen.

Men zegt dat kunst van iedereen is, maar niet voor iedereen; iedereen heeft dus recht om geraakt te worden door een meesterwerk, maar schilderen en creëren is een gave die God slechts aan weinigen heeft geschonken die in staat zijn te zien wat anderen vaak niet waarnemen, en die in staat zijn de emoties die voortkomen uit kleine dingen, uit een gebaar, een aanraking, een blik, om te zetten in levendige tonen die de grauwe wereld die ons omringt kleuren.

Onder deze gelukkigen moet zeker de Meester Zenerato genoemd worden, een kunstenaar zo getalenteerd als weinig, die van minutie, strengheid en fantasie een schilderstijl maakt die hoewel teruggrijpt naar voormalige meesters, laat zien dat de kunstenaar de lessen van de mooie schilderkunst heeft geleerd en de grote een techniek onberispelijk heeft gestolen, wat een uniciteit en een zichtbare individualiteit oplevert in die vleug elegante moderniteit die in elk enkel werk aanwezig is en hem een witte raaf maakt in het nationale kunstenaarslandschap.

Kabels van bloemen en rijpe en weelderige vruchten, gelegd op hoge marmeren muren versleten door de jaren en vaak besmeurd met liefdesafbeeldingen van twee jonge geliefden, verweven zich met alledaagse moderne objecten, zoals een cd-rom, een muis, een spatel, die de verbinding vormen tussen verleden, heden en toekomst; het omliggende landschap, meestal bij schemering vastgelegd wanneer de groene straal de zon groet en de maan welkom heet, laat nog sterker naar voren komen wat Zenerato op de marmeren schilderijen op de voorgrond definieert, waarin een steeds levender kleur opvalt die varieert van rood, geel, groen, en alle warmste tinten van de regenboog.

En de regenboog lijkt de carrière van deze jonge en veelbelovende kunstenaar te overzien, een voorbode van kunstschrijverij die eerst poëtisch en daarna schilderachtig is, met wie hij in staat is te representeren wat hij voelt door de onvolmaaktheid en negativiteit die onze wereld met zich meebrengt te filteren.

Er zijn over hem geschreven of zijn werken beoordeeld door:

Paolo Levi, Paolo Rizzi, Giammarco Puntelli, Giorgio Grasso, Sergio Capellini, Pietro Gasperini, Francois Buisson, R. Boschi, Michele Nocera, Carlo Alberto Gobbetti, Antonella Gotti, Gianni Ingolia, Dino Pasquali, Umberto Zaccaria, Umberto Tessari, Ottorino Stefani, Giulio Gasparotti, Carlo Federico Teodoro, Carlo Rigoni, Giorgio Trevisan, Vera Meneguzzo, Claudio Radaelli, Grillo Biagio, Luca Dall'olio, Franco Brescianini, Giovanni B. Bianchini, Mara Frignani, Aldo Tavella, Angelo Marchiori, Walter Coccetta, Paolo Baratella, Luciano Chinese, Luigi Consonni, Giuseppe Possa, Silvano Valentini, Siro Perin, Alfredo Pasolino enz...

Hij heeft samengewerkt met de volgende galeries:

Galleria Cd Studio d'Arte
Galleria New Dimensione Arte
Galleria Emmediarte
Galleria La Spadarina
Galleria l'Artista
Galleria Arttime
Galleria Orler