Barberot Sylvain - suspended spaces

Dit werk is een afdruk van mijn buste, gemaakt van polyurethaan-schuim en bedekt met een sluier van zwarte stof. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst van het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, beelden vrouwelijke lichamen die volledig bedekt zijn met een sluier, met een verbijsterende precisie.
Een kunstwerk is van nature een vanitas. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om de tijd te overleven en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet vastgelegd, het blijft komen en gaan zonder ooit verankerd te raken in een oneindigheid. Zijn verdwijnen is zijn enige redmiddel.
Dit werk is om aan de muur opgehangen te worden.

Internationale kunstenaar wiens werk berust op de dichotomie tussen geheugen en vergetelheid. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur probeert de geschiedenis met een beitel te graveren, zet ik mij in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Een enorme onderneming is de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs hunkert naar. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En hoewel anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als het terugkeren van het geheugen, jaag ik het na om er beter afstand van te nemen.