Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtig werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk met het springtouw van de kunstgeschiedenis als een kind te nieuwsgierig dat een museum en een verfbom in handen zou hebben gekregen. Door middel van deze 'Tomato Soup Can' orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijk botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een drievoudige pop-, stedelijke en klinische inspiratie, door een aerosol-wals bewerkt, zoals alleen Bachibouzouk dat kan.

Het vertrekpunt is uiteraard het Banksy-poster, zelf al een knipoog (of knipoog van de knipoog) naar de iconische Campbell's Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk schuift daar langs als de vierde Musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met dots — die beroemde obsessieve stipjes van Damien Hirst, die hij zorgvuldig op elke blik plaatst. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken, waaraan geen interlocutor nodig had… en toch spreken ze samen, luid, en zelfs lachen ze.

De aerosols, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, treden in tegen het te saaie erfgoed van de ateliers. Elke kleur lijkt te verklaren: « Wat als de hedendaagse kunst drie minuten lang niet zo serieus zou nemen? »

Maar achter de humor ligt een echte gedachte: Bachibouzouk bevraagt de industriële herhaling van artistieke iconen. Wat wordt een symbool als het gekopieerd wordt, daarna nog eens gekopieerd wordt, en vervolgens over de referenties zelf heen opnieuw geschilderd wordt? Misschien iets eerlijker: een werk dat accepteert dat het niet in zijn eentje geboren is, maar in een luidruchtig cultureel rumoer, een carnaval van beelden en het omtoveren van referenties.

En door deze lagen van verwijzingen te stapelen, transformeert de kunstenaar de blikjes — alledaagse voorwerpen, symbool van consumptie, popfetisj — in een metafoor van ons verzadigde tijdperk: alles is al gezien, geremixt, afgeleid… en toch ontstaat er iets nieuws dankzij een enkele handeling (en een paar goede spuitbusjes).

Een beetje alsof, na steeds in een museum van spiegels te hebben rondgedraaid, men uiteindelijk zijn eigen spiegelbeeld erin ziet.

Met veel humor, een tikje irreverentie en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel.

En in dat spel vormen zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten doen springen.