Sylvain Barberot - Suspended spaces

Dit werk is een afdruk van mijn borstbeeld gemaakt uit polyurethaan schuim en bedekt met een zwarte doek. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst van het einde van de 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, beelden volledig met sluier bedekte vrouwelijke lichamen af met een verbijsterende precisie.

Een kunstwerk is in essentie een ijdelheid. Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zichzelf te objectiveren om de tijd te overleven en gaat in op de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd; het blijft komen en verankert zich nooit in een oneindigheid. Het verdwijnen ervan is zijn enige toevlucht.

Internationaal kunstenaar wiens werk rust op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur probeert de geschiedenis met de beitel in steen te graveren, zet ik mij in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Grote onderneming die de oefening van het vergeten is… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, zo behoeftig zelfs. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En hoewel anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als het terughalen van het geheugen, jaag ik ernaar om me er beter van te kunnen afscheiden.