Catherine Hélie - Tissage 7

Weefwerk uitgevoerd met borduurwerk, draad, wol, stoffen, bandjes, parels en linten.
Unieke pieza, met signatuur op de rug.

Zij ontdekt schilderkunst onder auspiciën van Kandinsky (Centre Georges Pompidou, 1979).
Ontvlucht de school en een maatschelijk bèo­theér milieu. Vestigt zich in het zuiden, en leeft van kleine «baantjes»
Terug in de regio Parijs-Dij­ne volgt ze een fotografiecursus, die haar leidt tot integratie bij het persfotografie-agentschap Opale, waar haar fonds aan schrijvers-foto’s ligt.

Ze zet dit werk voort voor een behoorlijk aantal uitgeverijen (Fayard, enz.), totdat in 2004 aan haar de volle en daarna deeltijd de functie van enige fotograaf van de auteurs van Gallimard uit hoofde van haar werk wordt aangeboden (waar ze ook foto’s maakte van schilderijen voor catalogi – Cocteau, Dali, Picasso, Pincemin, Pignon-Ernest, enz.), die ze in 2016 verlaat, waardoor ze Parijs verlaat en aan de normandische kust (Seine-Maritime) gaat wonen en zich vervolgens uitsluitend aan schilderkunst (en afgeleiden) wijdt.
Dit werk als fotograaf heeft haar scheppingstijdelijk onderbroken.

In 2001 leert ze Jacques Clerc kennen (uitgever en kunstenaar) en Henri Maccheroni (schilder en fotograaf), waardoor ze met hen in Galerie Mentoux-Gignac, Parijs, IIIe, exposeerde — een eerste keer samen, een tweede keer alleen, voor de sluiting van de galerie.

Daarna exposeerde ze op verschillende plaatsen, Parijs, Nice, Rouen bij Galerie Duchoze, en dit tot de ontdekking van de mogelijkheden die online galeries bieden (Artmajeur).

Haar predilecte moderne kunstenaars zijn talrijk: Dado, Saura, Staël, Tapiès, Bourgeois, Pollock, Grau-Garriga, Joan Mitchell, Annette Messager, Rebeyrolle, enzovoort.

Haar schilderwerk heeft geleid tot een catalogus van Galerie Duchoze, uitgegeven door de « Rencontres: des lieux, des artistes, Agglomération de Rouen ».

Het fotografische werk op de Parijse begraafplaatsen heeft geleid tot verschillende publicaties en studies; in de grote pers (Télérama, enz.) evenals in vakbladen (Ligeia, n° speciaal « La photographie en vecteur », geanalyseerd door filosoof Jean-Louis Déotte, enz.).

In 2022 volgt ze een opleiding in traditionele naaldborduurkunst. Ze realiseert dan ‘textielwerken’ en weefsels met gerecyclede en tweedehands materialen. Ze creëert ook kunstassemblages, waarin gerecupereerde objecten, plantgemoed, botten, enz. worden geportretteerd.

Zij wijdt zich nu volledig aan haar werk.