Anton Kaestner - #391 - S - " Chromatic MR13 ".

Uniek stuk, originele schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
#391 - S - "Chromatic MR13".

Acrylspray op een plexiglas plaat van 3 mm.
Dit schilderij is geen afdruk. Het is een origineel werk in meerdere lagen met een glanzende finish die doet denken aan een epoxy toplaag en uniek is.
Transparantie op afdruk.

Afmetingen : 9,1 inch x 12,6 inch x 0,12 inch / 23 x 32 x 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Een kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (0,23 x 1,38 inch / 0,6 x 3,5 cm) aanbevolen en beschikbaar bij verzending tegen een aanvullende prijs van €70 incl. btw.

Het werk is achterop gesigneerd.
Een Certificaat van Echtheid gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzemogelijkheden op www.antonkaestner.com.

Komende expositie - Lausanne 7/10 mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik omgeven opgegroeid door de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenterend met ontelbare acrylics in A4- en daarna A3-notitieblokken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen rechtstreeks op je af komen, domineren en intimideren, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. In eerste instantie trok non-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme me.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneren met mijn zoektocht naar het menselijk bestaan en de diepere waarheden van natuur en leven.

De weg om werkelijk kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.
Gedurende meer dan drie decennia volgde ik een internationale zakelijke carrière die me over de hele wereld bracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, Azië en Frankrijk. Mijn reizen hebben mijn perspectief verbreed, en me blootgesteld aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik mezelf onder in de lokale kunstscènes en engageerde ik me met de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière was kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder het oppervlak. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij — een manier om vrij te breken uit de wereld en me te richten op mijn innerlijk.

Ik heb altijd grote voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoop ik altijd anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een mogelijkheid om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na mijn pensionering uit mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan het schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en wijdde mezelf volledig aan mijn kunst. Tegen het einde van 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en tot mijn verrassing kreeg mijn werk snel erkenning, met werken die hun weg vonden naar privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie-ruimte in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solo-expositie, "Échos", gehouden in Parijs aan het eind van 2024, toonde een kenmerkende aanpak van kunst, anders dan traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metallische pigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, vloeiende, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk zie terwijl het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets wat ik verwelkom. Ik sta “toevallige experimenten” toe — alles mag om de rede te omzeilen! — om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer te leiden, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt tentoonesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn schilderijen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote dosis discipline. Deze benadering, die resoneert met het proces van revelatie/fixatie in de fotografie, is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben blij als ik de “onverteerbare noodzakelijke dingen” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn benadering opzettelijk eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische beheersing”, maar de ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering/intellectueel bezit”, maar een verbreding van het bewustzijn en verkenning van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten, zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn zoals dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen eind of doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en luminantie van glas-in-lood oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas de schildering een glinsterende huid waarin men zijn eigen silhouet kan zien, verschillend per nieuw kijker. Elk werk fungeert als een discrete spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de afwezige delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de interactie tussen “details van dichtbij” - een detail van een schilderij is een compleet nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” toeschouwers aanzetten tot hun eigen introspectieve reizen.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Gewoon, ik vind voldoening in het voortdurende proces van vragen en groeien. Elk nieuw werk is een confrontatie met mijn grenzen, die me uitdraagt mijn vaardigheden te verfijnen en verder te onderzoeken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse kunst, een ontdekkingsreis, een manier om betekenisvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verfsoort zo perfect dat het geen onze nodig heeft. Het tijdperk van het informeel is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vermenigvuldigt de passie voor zien.

Over de coherentie in mijn praktijk

In het landschap van hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominentie, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen — glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas — zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen ondervraging. Voor mij ligt de ware focus minder op het eindresultaat dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt tevoorschijn te komen.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking van Dwingende Betekenis. Door de werken als “zonder object” te beschrijven en te stellen dat ze “noch inhoud, noch betekenis, noch zin hebben”, hoop ik zachtjes de verwachting van verhalende interpretatie los te laten. Het is een uitnodiging om weg te stappen van decoderen, en juist naar een directere vorm van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primacy van Beleefde Ervaring. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een zacht evenement om gevoeld te worden — gevormd door verschuivende lichtomstandigheden, translucente lagen en de vage reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, 'het werk leeft, het verandert, het ziet.'

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als Geördende Gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, zonder visuele feedback werken, is een fysieke praktijk van loslaten. Het is een bewuste bevrijding van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, zodat het schilderij kan worden wat ik noem een onafhankelijk “object op zichzelf”, volledig onthuld pas wanneer het voltooid is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling — een geduldige wachttijd voor wat er hier en nu aankomt.

Het vasthouden van deze bedoelingen gaat gepaard met een paar vriendelijke paradoxen die het werk dragen:

Toeval en Discipline
Ik praat over “zinvolle ‘toevalligheden’,” maar die zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop een beetje te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen verklaring, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een tastbaar stil zijn.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar is curieus gericht op het nu: een verlangen naar de “onverplaatselijke noodzakelijke dingen” gevonden in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf rustig biedt.

Inspanning en Inspanningloosheid
Het proces vereist een constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het zich van zichzelf heeft voortgebracht. Ik voel aantrekkingskracht tot wat volkomen onvermijdelijk lijkt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van het informeel nog maar net begonnen is.” Mijn praktijk is verschuldigd aan de geest van Art Informel, hoewel wellicht met minder angst en meer kalmte — een informeel waarbij toeval geen ruptuur is, maar een stille medeplichtige.

In de kern ligt een zoektocht naar "le vif" — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectuele bespiegeling. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, geen spectacle.

Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen afzonderlijke draden, maar delen van een enkel streven. Ik heb ontdekt dat een praktijk die is geworteld in stille paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner