Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Prachtwerk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze reeks speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk een sjaakspel met de geschiedenis van de kunst, als een te nieuwsgierig kind die een museum en een verfbom in handen heeft gekregen. Door deze « Tomato Soup Can », orkestreert hij een vrolijk waarschijnlijk botsende confrontatie tussen drie giganten van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een pop-, stedelijk en klinisch tricentrisme, tot op de draadjes gesneden met aerosols, zoals alleen Bachibouzouk het kan doen.

Het vertrekpunt is uiteraard het Banksy-poster, zelf al een knipoog (of een knipoog van een knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk kruipt erin als de vierde Musketier, maar gewapend niet met een zwaard, maar met dots — die beroemde obsessieve stippen van Damien Hirst, die hij zorgvuldig op elke blik plaatst. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die geen interlocuteur vroegen… en toch gaan ze samen sterk praten, zelfs lachen.

De aerosols, zorgvuldig gekozen in een levpalet, treden in verzet tegen het te wijze erfgoed van de ateliers. Elke kleur lijkt te proclamereren: « En als de hedendaagse kunst het drie minuten niet zo serieus neemt ? »
Maar achter de humor schuilt een echte gedachte: Bachibouzouk vraagt zich af wat er gebeurt met de repetitie van iconen uit de kunstwereld. Wat wordt een symbool wanneer het wordt gekopieerd, en dan nog eens de kopie gecopieerd, en dan de referenties zelf al derivatief opnieuw beschilderd? Misschien iets wat eerlijker is: een werk dat erkent dat het niet uitsluitend geboren werd, maar in een cultureel rumoer, een carnaval van beelden en omzeilingen.

Door deze lagen van referenties te stapelen, verandert de kunstenaar het blikje — alledaags object, symbool van consumptie, popfetisj — in een metafoor voor ons tijdperk van verzadiging: alles is al gezien, gemixt, afgeleid… en toch, dankzij een enkele unieke beweging (en een paar goede spuitbussen), komt er iets nieuws bovendrijven. Een beetje alsof, door de gangen van een spiegelmuseum te draaien, je uiteindelijk je eigen reflectie ziet.

Met veel geest, een tikje ongehoorzaamheid en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien wel vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dat spel zijn zijn Tomato Soup Can de stukken die alle sloten laten springen.