Anton Kaestner - #396 - S - " Glass Horizon 2 ".

Unieke stukken, originele schilderkunst van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de studio.
Mijn allereerste schilderij op glas, een glas gerecupereerd in Marokko in 1994.
#396 - S - " Glass Horizon 2 ".

Acryliс spray op glasplaat (Marokko 1994) van 3 mm.
Dit schilderij is geen reproductie. Het is een originele "multi-laag"-werk met een glanzende afwerking "glossy" die bijna op resin toevertrouwd, en die uniek is in zijn soort.

Afmetingen : Inch 9,3 * 9,8 * 0,12 / 23,5 * 25 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Lijst van kwaliteit van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) afgeraden en beschikbaar bij verzending tegen een extra bedrag van €60 incl. btw.

Het werk is ondertekend aan de achterzijde.
Een Certificaat van Echtheid gaat ermee mee.
De levering is verzekerd.

Anton Kaestner is een schilder, beeldhouwer en auteur uit Zwitserland, gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en keuzes op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne 7/10 mei 2026.

Biografie

Geboren in Genève, Zwitserland, ben ik opgegroeid te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn thuisland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een vakman en kunstenaar, wiens invloed het zaadje plantte voor wat uiteindelijk mijn levenslange passie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, experimenteerde ik met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken – ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je afkomen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Ik voelde me aanvankelijk aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en terwijl ik mezelf atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze resoneerden met mijn verkenning van menselijk bestaan en de diepere whereheden van natuur en leven.

Het pad om werkelijk kunstenaar te worden was echter niet onmiddellijk.
Meer dan drie decennia lang heb ik een internationale zakelijke carrière nagestreefd die me over de hele wereld heeft gebracht, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen verbreedden mijn perspectief, en brachten me in contact met een breed scala aan invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscènes en maakte ik contact met de creatieve energie van elke plaats.
Hoewel de focus op mijn zakelijke carrière lag, was kunst altijd een deel van mij, zachtjes sudderend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor mij—een manier om vrij te komen van de wereld en me op mijn innerlijk te richten.

Ik heb altijd enorme voldoening gevonden in schilderen. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en echte ervaringen kan beleven. Door mijn kunst hoopte ik anderen oprecht een ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en na te denken over hun eigen leven.

In 2023, na pensionering van mijn zakelijke carrière, heb ik me volledig aan schilderen gewijd. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon mezelf volledig aan mijn kunst te wijden. Tegen eind 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière, en tot mijn verbazing kreeg mijn werk snel erkenning en vond het onderkomen in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Eind 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leeg sacristie in Lisieux, Normandië.

Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs eind 2024, toonde een kenmerkende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acryl, metaalpigmenten en spuitverf op de achterzijde van gerecyclede geëxtrudeerde plexiglas (Perpex), een lichte, gladde, glanzende en soms fragiele ondergrond. Dit proces voorkomt dat ik het werk meteen zie zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces—iets wat ik verwelkom. Ik laat “toevallige experimenten” - alles kan om rede te kortsluiten! - het resultaat, de lagen en spiegelingen die ik creëer bepalen, en laat ruimte voor revelatie en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk geëxposeerd wordt. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn afbeeldingen bepaalt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; zinvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met een grote mate van discipline. Deze aanpak die aansluit bij het revelatie/vasthoudingsproces van fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties die elk werk een “ascetische” kwaliteit geven: ik ben blij wanneer ik “onvervangbare noden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk zullen ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn aanpak bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting” maar ervaring van zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar een verruiming van het bewustzijn en verkenning van realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen, mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “le vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel is van mijn werk, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zichzelf. Bijgevolg hebben ze geen inhoud, geen betekenis, geen zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mannen, of dagen, die ook geen reden van bestaan, geen einde, geen doel hebben. Hoewel mijn werk soms de transparantie en de vloeibaarheid van glas-in-lood oproept, blijft het bijna volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een schijnbaar huid die iemands eigen silhouet laat zien, wat bij elke nieuwe kijker anders is. Elk werk fungeert als een discreet spiegelbeeld: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist alleen empathie. Hopelijk zal de worsteling tussen “details voor de nabijheid” - een detail van een schilderij is een volledig nieuw schilderij - en “afstand voor het geheel” kijkers aanmoedigen om op hun eigen introspectieve reis te gaan.

Ik claim niet alle antwoorden te hebben en wil nederig blijven over wat bereikt kan worden. Simpelweg vind ik voldoening in het continue proces van vragen stellen en groeien. Elke nieuwe creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijkse ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf die zo perfect is dat hij ons niet nodig heeft. Het tijdperk van het informele is pas net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse beoefening verdubbelt de passie voor zien.

Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht hebben, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door bekendheid, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glinsterende velden van kleur en licht binnen plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking van gedachte en proces die het mogelijk maakt te verschijnen.

Deze praktijk rust op drie op elkaar afgestemde intenties.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te omschrijven als “zonder voorwerp” en te hebben “noch inhoud, noch betekenis, noch zin”, hoop ik op een zachte manier de verwachting van narratief los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen, en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de Primaire ervaring van het geleefde. In die open ruimte probeer ik wat ik beschouw als een “ervaring van het zijn” te plaatsen. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stille gebeurtenis om te voelen— gevormd door verschuivende licht, translucente lagen en de vage reflectie van de kijker die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak noteer, “leeft het werk, het verandert, het ziet.”

De derde is waar idee hand ontmoet: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de achterzijde van plexiglas, werken zonder visuele feedback, is een fysieke beoefening van loslaten. Het is een bewuste ontkoppeling van controle bij het maken. Ik stel voorwaarden, maar geef het resultaat over aan wat het werk wordt, zodat het een onafhankelijk “object op zichzelf” wordt, volledig onthuld slechts wanneer het voltooide is. Het is een stille parallel met fotografische ontwikkeling—een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden van deze intenties gaat gepaard met een paar zachte paradoxen die het werk onderhouden:

Toeval en Discipline
Ik spreek over “zinvolle ‘toevalsvorken’”, maar ze zijn alleen mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een verwelkomde gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop iets te communiceren door werken die ik betekenisloos noem. Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een staat—een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie blijft in het werk hangen, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervangbare noden” die in “stilte en licht” te vinden zijn—een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes biedt.

Inspanning en moeiteloze inspanning
Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat autonoom aanvoelt, alsof het “uit eigen beweging is ontstaan.” Ik raak aangetrokken tot wat volkomen onvermijdelijk voelt.
In deze geest ben ik tot het gevoel gekomen dat “het tijdperk van het informele pas net begonnen is.” Mijn praktijk is schuldbewust aan de geest van Art Informel, hoewel misschien met minder verdriet en meer rust—een informalisme waar toeval geen ruptuur is, maar een stille medeplichtige.

In de kern is er een zoektocht naar “le vif” — de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectualisering. De bescheiden schaal die ik vaak kies is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spectakel.

Uiteindelijk is dit eenvoudigweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn proces en mijn reflecties zijn geen afzonderlijke draden, maar delen van één zoektocht. Ik heb ontdekt dat een praktijk die geworteld is in stil paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen dergelijke spanningen, naar mijn mening, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner