Elizabeth - El Refugio sobre el Islote de Roca

Kunstwerk van de eigenaresse Elizabeth vervaardigd in de professionele olieverfschilderkunst op doek. Diptych. 2 schilderijen
Afmetingen van 50 x 70 cm per paneel. Totale afmetingen 70 x 100 cm.

Uitstekende gelegenheid om 2 schilderijen aan te schaffen die ook los van elkaar kunnen functioneren.

De verzending verloopt via United Parcel Service (UPS) voor Spanje en Europa, en via FedEx voor de rest van de wereld.
Het werk zal opgerold worden verzonden en beschermd zijn door meerdere lagen verpakking, bubble wrap en geplaatst in een stevige buis.
Zodra het werk betaald is, is er drie dagen nodig voor het inpakken en levering aan de verzendmaatschappij.
Het stuk zal binnen tien dagen bij u arriveren, afhankelijk van het bestemmingsland.

De Cubaanse schilderes Elizabeth (professionele vorming), woonachtig en actief in Havana, ontwikkelt een serie droomachtige landschappen waarin huiselijke architectuur zich neerzet op zwevende rotsen en onmogelijke evenwichten. Haar composities —tussen zee en hemel— bieden een poëtische reflectie op onderdak, geheugen en de kwetsbaarheid van wat bewoonbaar is. Met een atmosferische behandeling van de hemel en een lev palet van blauwen, roze en groenen schept de artieste scènes met intense emotionele helderheid: brandende vensters, rokende schoorstenen, oplopende trappen, bomen die in onmogelijke hoogten bloeien. Het werk combineert precisie in detail met uitdrukking in materie, waardoor beelden ontstaan met een sterke visuele en narratieve impact die kunnen bestaan tussen contemplatie en verwondering.

Deze werken van Elizabeth bouwen een universum waarin het huis — dat intieme symbool van toevlucht — meer een poëtisch idee wordt dan een architectuur: het verschijnt in suspensie, verankerd aan onmogelijke rotsen, evenwichtig op rotsentorens, geïsoleerd op minimale eilandjes alsof de echte wereld tot het essentiële is teruggebracht. Er is een stille vertelling in elke scène: de trap die omhoog leidt naar het onzekerte, de rook die uit een schoorsteen komt als teken van leven, de brandende ramen die het verre warm maken, en de bomen die, zelfs op improbable hoogten, openen als een belofte van continuïteit.

Het thema is in wezen een metafoor voor belonging (behoren) en evenwicht: "inwonen" is niet alleen ergens zijn, maar het dragen ervan. Elizabeth maakt het landschap tot een emotionele toestand. De steen — zwaar, ouderwets — verschijnt bewerkt met volume en tinten, met kleuren die verlopen van paars naar oker en van diepblauw naar mosgroene tinten, alsof elke rots herinnering en tijd bewaart. Daarboven, het leven: rode daken, verlicht hout, weelderige bladeren. Die spanning tussen het solide en het fragiele, tussen het stabiele en het suspended, is waar het werk zijn krachtig visueel en symbolisch adem haalt.

In cromatische zin is er een duidelijke keuze: uitgestrekte, atmosferische luchten, vol wolken die fungeren als decor en als muziek. De kleur beperkt zich niet tot beschrijven; het interpreteert. De blauwen worden oceaan én afstand; de roze en oranje van de schemer brengen een lumineuze melancholie; de groenen, soms intens, brengen hoop en frisheid. De penseelstrijk schakeert tussen zachtere zones (hemelslagen en glacis) en meer uitgesproken momenten in het gebladerte en op de rots, waar men een smaak voor contrast en textuur waarneemt. Het resultaat is een beeld met grote leesbaarheid — bijna als een verhaal — maar met een symbolische diepgang die decorativiteit ontziet.

Ook valt de conceptuele compositie op: Elizabeth weet de blik te sturen met duidelijke routes (trappen, balustrades, diagonalen van de kliffen, bochten van stammen) en centra van interesse te creëren zonder te overvallen. Vogels, golven, stenen van de voorgrond of details van deuren en balkons zijn geen accessoires: het zijn signalen die de scène activeren, kleine “bewijzen” van realiteit in een wereld waarin het onmogelijke wordt toegestaan. Die mix van fantasie en emotionele waarheid plaatst deze werken dicht bij magisch realisme in schilderkunst: een plek waar het buitengewone niet verrast, het gebeurt gewoon.

Deze olieverfschilderij op doek maakt deel uit van een figuratief surrealisme met een duidelijke invloed van de fantasy-illustratie, waarin de dominantie van een cenitale belichting opvalt die de volumetrie van de wolken en de textuur van de steen benadrukt. De schilder gebruikt een verticale compositie om de hiërarchie van de weelderige boom die direct uit de houten hut oprijst te benadrukken, en suggereert een metafoor over het ontstaan van het leven en de blijvende aard van de natuur boven menselijke constructies. Door dynamische penseelstreken in het gebladerte en een cromatische contrast tussen de diepe blauwen van de oceaan en het warme oranje van de pannen, lukt het de kunstenaar een gevoel van utopische vrede en absolute vrijheid over te brengen, waardoor de kijker uitgenodigd wordt een onbereikbaar heiligdom te verbeelden waar de tijd stilstaat en elementen samen bestaan in een perfect evenwicht."