Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Contemporane beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Venus
- Jaar 2026. Editie nr. 3/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgieterij van marmerpoeders en steen
- Uitstekende staat


Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als uitgangspunt genomen en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een overgangstoestand. Ze wordt onderbroken, ontleed en weer samengevoegd, waardoor haar onstabiele aard naar buiten komt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning doet het idee van perfecte harmonie als absolute toestand verdwijnen. Wat eeuwig schijnt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, aan verandering onderhevig en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek dat draait om materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, aardkleuren, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot hergeboorte.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een herleven van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik breek ze af en herspreid ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk groeit uit een fragiel evenwicht tussen verlies en wedergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De loopbaan neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, en dichterbij een bijna alchemische dimensie komt. Ik gebruik materialen die al een bestaan hebben gehad, breek ze af en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: schijnbaar eeuwig en onverwoestbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onvergankelijk lijkt, onthult een onstabiele aard, in staat te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van materie een actieve deelnemer aan het werk, betrokken in een constant dialoog met tijd en omgeving.
Perfectione laat plaats aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur en behoudt op het oppervlak de sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie.

autodidact, heb ik mijn pad opgebouwd door middel van experimenteren, waarneming en luisteren. De benadering is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die tussen ruïne en wedergeboorte, tussen blijvend en transformatie, zweven en aan materie een diepe, hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.