L. Jacquemin - Guide du voyageur dans Arles - 1835

Gids voor reizigers in Arles, waarin de vermelding van de meeste natuurlijke producten van zijn gebied staat en de beschrijving van zijn antieke monumenten, uit de middeleeuwen en de Renaissance, door L. Jacquemin, 1835

Louis Jacquemin (1797–1868) is de centrale figuur van de archeologische renaissance van Arles in de eerste helft van de negentiende eeuw. Lid en immer-secretaris van de Archeologische Commissie van Arles, wiens leiding aan meerdere gemeentebesturen werd toevertrouwd, conservator van het rijke lapidaire museum en van de monumenten van de stad, hij was tevens correspondent van het ministerie voor historisch werk, lid van het Institut de France, en van de academies van Rome, Nîmes, Marseille, Mâcon, Genève, Toulouse en Béziers. Jacquemin vormt samen met Honoré Clair en Jean-Jacques Estrangin een trio dat, in de eerste helft van de negentiende eeuw, het motorische element was van een van de meest buitengewone herontdekkingen van cultuur en smaak van de oudheid die een stad sinds de Renaissance heeft gekend.

De Gids voor reizigers in Arles wordt door de tijdgenoten beschouwd als een werk dat „bijna klassiek is geworden”, gecreëerd in een typisch romantische geest – die van een generatie voor wie, volgens F. Billot, de smaak voor ruïnes en geschiedenis nog nooit zo levendig en algemeen was. Het werk behandelt vervolgens systematisch de natuurlijke producten van het arlésische territorium – de Crau, de Camargue, de moerassen, de landbouw – en daarna al de monumenten van de stad geordend op chronologische volgorde: de antieke monumenten (amfitheater, theater, obelisk, kolommen van het forum, de Alyscamps), de middeleeuwse gebouwen (Saint-Trophime en zijn kloostertuin, de christelijke sarcofagen), en die van de Renaissance.

Wat dit Gids voor reizigers onderscheidt en in de schijnwerpers zet, volgens de hedendaagse kritieken, is dat de herontdekking van de kennis van de arlesische monumenten precies plaatsvond met de publicatie ervan. Jacquemin heeft nooit op zijn werken gespeculeerd; een tweedelige editie – vurig gewenst – werd nooit gerealiseerd. Het werk blijft zo een unieke, eerste en laatste editie, een onmisbaar document van de arlesische archeologie en topografie aan de vooravond van het tijdperk van de bescherming van historische monumenten – de eerste lijst van de Hoge Commissie voor Historische Monumenten, die het amfitheater, het theater, de kolommen van het forum, de obelisk, het Constantin-paleis, de Alyscamps, Saint-Trophime en zijn klooster en de abdij van Montmajou classificeerde – verscheen in 1840, vijf jaar na de Gids van Jacquemin.

1835, 15 x 23 cm, 480 pagina’s. Diverse vouwen, scheuren en vlekken op de kaft, met papierschade op de rug. Verkleuringen.