Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Uitstekend werk van de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk.

In deze serie speelt de Brusselse kunstenaar Bachibouzouk met het kunsthistorie als een kind te nieuwsgierig dat de hand op een museum en een spuitbus verf heeft gelegd. Door deze „Tomato Soup Can“ orkestreert hij een vrolijk onwaarschijnlijke botsing tussen drie reuzen van de hedendaagse kunst: Warhol, Banksy en Hirst. Een pop-, urban en klinisch trinitaire cultuur, geperst door spraypaint, zoals alleen Bachibouzouk dat kan.

Het vertrekpunt is uiteraard het Banksy-poster, zelf al een knipoog (of een knipoog van een knipoog) naar de iconische Campbell’s Soup van Andy Warhol. Bachibouzouk glijdt erin als de vierde musketier, maar niet gewapend met een zwaard, maar met dots — die beroemde obsessieve stippen van Damien Hirst, die hij zorgvuldig op elke blik doseert. Het resultaat: een dialoog tussen drie esthetieken die geen interlocutor nodig had… en toch beginnen ze samen te praten, luidop, en zelfs te lachen.

De sprayflessen, zorgvuldig gekozen in een levendig palet, tarten de te snoeproost zijn overlevering uit de ateliers. Elke kleur lijkt te verklaren: “En als de hedendaagse kunst drie minuten ophoudt serieus te zijn?”
Maar achter de humor schuilt een echt denken: Bachibouzouk onderzoekt de industriële herhaling van artistieke iconen. Wat gebeurt er met een symbool wanneer je het kopieert, en vervolgens kopieert wat gekopieerd is, en dan de referenties zelf weer oververft? Misschien wel iets eerlijkers: een werk dat accepteert dat het niet geboren is uit zichzelf, maar uit een cultureel rumoer, een carnaval van beelden en detournementen.

Door deze lagen van verwijzingen te stapelen, transformeert de kunstenaar het blikje — alledaags voorwerp, symbool van consumptie, pop-fetisje — in een metafoor voor ons tijdperk van verzadiging: alles is al gezien, geremixt, afgeleid… en toch verschijnt er iets nieuws dankzij een enkel gebaar (en enkele goede spuitbussen). Een beetje alsof men, door zich op een museum van spiegels te bewegen, uiteindelijk zijn eigen reflectie ziet.

Met veel geest, een scheutje branie en een vrolijke helderheid herinnert Bachibouzouk ons eraan dat kunst misschien vooral een spel is: een serieus spel, ja, maar toch een spel. En in dit spel zijn zijn Tomato Soup Can-werken de stukken die alle sloten doen springen.