Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Werk van de kunstenaar Alessandro Padovan, beroemd over de hele wereld om zijn Screw Art-techniek.

Dit werk maakt deel uit van de dialoog met de radicale monocromie van Bernard Aubertin, en herinterpreteert diens taal via industriele materie. Het absolute rood – identiteitskleur en totaliserend – is hier niet enkel oppervlakte, maar een energiek veld. Zoals bij Aubertin wordt de monochroom een mentale ruimte, pure spanning, spirituele vibratie. Echter, in plaats van vuur en verbranding vinden we de schroef: mechanisch, modulair, serieel element.
Schroeven rijzen uit het vlak omhoog als een dynamische draad, scheppend een visueel ritme dat de tweedimensionaliteit doorbreekt en het rood transformeert tot een gebied doorkruist door krachten. Als Aubertin de materie verbrandde om haar essentie vrij te laten, wordt hier de materie geschroefd, doorboord, opgebouwd. Het is een tegenovergestelde maar conceptueel verwante gebaar: een radicale handeling op de monocroom.
De doorzichtige vitrine isolement en beschermt, waardoor het werk een hedendaags relikwie wordt. Rood is niet alleen kleur, maar onderdompeling; het is niet alleen oppervlak, maar spanning tussen orde en impuls, tussen mechanische controle en emotionele vibratie.
In dit perspectief fungeert het werk als evolutie van de monocromie: van vuur naar schroef, van destructieve energie naar constructieve, terwijl de absolute kracht van het rood onaangetast blijft.

De werken van dit hedendaagse kunstenaar passen in het spoor van Pop Art, Screw Art, conceptuele kunst en stedelijke kunst, en roepen visueel en cultureel in het geheugen het werk op van grote namen als Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami en Damien Hirst.
Tegelijkertijd dialogueert het artistieke onderzoek met het imaginaire van luxe, iconische mode en wereldwijd ontwerp, oproepend symbolen santic (sic) en merken die universeel herkend worden zoals Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
De werken zijn geen kopieën noch officiële samenwerkingen met genoemde kunstenaars of merken, maar originele creaties, uitgevoerd met een persoonlijke stijl die een kritiek en een herinterpretatie van consumptie, de symbolische waarde van het merk en kunst als hedendaags cultureel object weerspiegelt.
Deze benadering maakt de werken bijzonder geliefd bij verzamelaars en liefhebbers van hedendaagse kunst, luxueuze Pop Art, conceptuele street art en kunst geïnspireerd op grote iconische merken, terwijl ze een sterke autonome artistieke identiteit behouden.