Soly Cissé - Serie Héritage III

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personen neer die gekweld worden door twijfel, en onderhevig aan de grillen van een door de mens verstoorde Natuur.
Soly Cissé is een kunstenaar met een polyfon oeuvre... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn werken zit als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van de Sénoufos. Vorm komt naar voren, gevangen in de beweging van smeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvolmaakte wezens en personages die behoren tot een stadium van de mensheid dat niet geplaatst is (vroeger, later?) (antérieur, postérieur ?) van de mensheid. Kinderen, dieren, allemaal worden ze frontaal vastgelegd, hun gezichten half geschetst. Hij schildert, beeldhouwt, bewerkt kraft, klei, hij werkt doeken in grafische reeksen, recyclet hout. Soly Cissé verkent risicovolle, onbekende paden. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Aandachtig luisterend naar de stedelijke wereld, behoort hij tot degenen die zonder spijt of boetedoening het bijvoeglijk naamwoord «Afrikaans» sereen kunnen loslaten, want Afrika is vandaag in hem, als factor van moderniteit. De lijn, beslist van Cissé, zenuwachtig, lenig, pakt het graphite in waar het door zijn verre voorouders werd gelaten. Snel vangt hij het wezen door gebrek aan vorm, de figuren ontstaan zo uit het informe zonder dit te dwingen. Alleen een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn singulariteit, spontaniteit in de grafische handschrift. In zijn collages onthullen de geesten en de angstaanjagende of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning te provoceren. Hoe dieper men doordringt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, hoe sterker de grote confrontaties tussen intense blauwen en schrille geel. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk herstelt, zijn evenwicht fijnstemt.

« Er is daar zonder twijfel een majeure kunstenaar, die recht op zijn doel afgaat ».

Philippe Dagen (Le Monde)