Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Contemporane beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titre Reliqua - Apollo
- Jaartal 2026. Editie nr. 1/40 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgiet van marmer- en steenpoeders
- Uitmuntende staat



RELIQUA-collectie

Reliqua is een collectie sculpturale objecten die het relatie tussen materie, herinnering en essentie onderzoekt. Elk stuk presenteert zich als een geërodeerde monoliet, getekend door de tijd, die in zijn binnenste een fragment van klassiekheid bewaart: een gezicht, een anatomisch detail, een aanwezigheid tussen ruïne en heiligheid die in het midden van tijd kan balanceren.
Het werk wordt gezien als een symbolische en functionele container die alles wat niet zichtbaar is kan herbergen: herinneringen, emoties, geuren.

De collectie ontspruit aan het begrip reliek: voorwerpen die de tijd passeren, dragers van betekenis en geheugen. De monolithische vorm roept het archetype van steen op, een oer- en eeuwig element, terwijl de oppervlakkige erosie de tijdsverloop suggereert, de werking van natuurlijke agentia en de voortdurende transformatie van materie. Het ingebedde klassieke fragment wordt een getuige, een restant van schoonheid die blijft bestaan en weer opduikt. Grens tussen beschermd, verborgen en opgesloten

Reliqua is bedoeld als een hybride object tussen kunst en design:
- container voor vloeibare essences of parfums
- diffuser for ruimtes met stokjes
- symbolische hoeder van persoonlijke herinneringen
- decoratief element met een sterk tastbaar materiaalgevoel
Elke functie heeft een ondergeschikte rol ten opzichte van de evocatieve waarde van het object, dat uitnodigt tot een intieme en persoonlijke relatie.

Elk stuk geproduceerd in 40 exemplaren, is desondanks uniek: variaties in kleur, imperfecties en tekenen maken elke Reliqua onherhaalbaar.







MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, vanaf 2007 ontwikkel ik een onderzoek dat gericht is op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steendeeltjes, natuurlijke pigmenten, Ard een klei, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als simpele expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid van hernieuwing.

Via een proces dat ik eerder als ritualiteit dan als beeldhouwkunst beschouw: een heropleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk komt voort uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en schroot, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden de oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die zelf al een verhaal dragen. Ik haal ze uit elkaar en herassembleer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiel balans tussen verlies en heropleving, tussen herinnering en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die traditionele beeldhouwkunst overschrijdt en dichter bij een bijna alchemische dimensie brengt. Ik gebruik in wezen materialen die al een bestaan hadden, breek ze af en herassembleer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat de confrontatie aan met materialen die een diep tegenstrijdigheid belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onwrikbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard, die reageert, oxideert en in de loop van de tijd transformeert. Deze toestand maakt van materie een actieve partner in het werk, betrokken bij een constant dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat plaats aan kwetsbaarheid, en eeuwigheid verschijnt als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur, waarbij op het oppervlak de sporen van de handeling, het proces en de eigen evolutie bewaard blijven.

autodidact heb ik mijn pad opgebouwd door experimentatie, observatie en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en rijpen. Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezen die tussen ruïne en heropleving, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, de materie een diep hedendaags en menselijk dimensie teruggeven.