Barberot Sylvain - suspended spaces

Deze werken zijn een afgietsel van mijn borstbeeld, vervaardigd uit polyurethaan schuim en bedekt met een zwarte doordruk van stof. Ze verwijzen naar de Italiaanse beeldhouwkunst van het late 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, beelden volledig verborgen vrouwelijke lichamen met een verpletterende precisie.
Een kunstwerk is per definitie een vanity (eitelheid). Het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zich te objectiveren om (zich) te overleven door de tijd en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet gefixeerd, het blijft te komen zonder ooit te verankeren in een oneindigheid. Zijn verplaatsing is zijn enige toevlucht.
Dit werk moet aan de muur gehangen worden.

Internationale kunstenaar wiens werk rust op de tweedeling tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Echter, terwijl onze cultuur probeert geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik mezelf ertoe aan om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Een uitgestrekte onderneming, de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waar het van afhankelijk is, ja het vereist. Het bouwt het op, vormt het en verandert het. En als anamnesis Grieks is voor de opkrabbeling van het geheugen, zo jaag ik ernaar om het beter van me af te kunnen scheiden.