Sylvain Barberot - Suspended spaces

Dit werk is een afgietsel van mijn buste, vervaardigd uit polyurethaan schuim en bedekt met een zwarte doekachtige sluier. Het verwijst naar de Italiaanse beeldhouwkunst uit het eind van de 18e eeuw. Deze werken, vaak in marmer, beelden volledig met sluier bedekte vrouwelijke lichamen uit met een verbluffende precisie.

Een kunstwerk is in essentie een vanitas; het weerspiegelt het verlangen van de kunstenaar om zichzelf te objectiveren om aan de tijd te ontsnappen en beantwoordt aan de ijdelheid van het idee van de demiurgische kunstenaar. Het geheugen is niet vastgelegd; het blijft komen en verankert zich nooit in een oneindigheid. Zijn verdwijnen is zijn enige toevlucht.

Internationale kunstenaar wiens werk rust op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam met de wereld verbindt. Echter, terwijl onze cultuur ernaar streeft de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, zelfs te wissen. Grote onderneming is de oefening van het vergeten… Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, ja zelfs behoeftig. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als de terugkeer van het geheugen, jaag ik het na om mij er beter van te kunnen scheiden.