Sylvain Barberot - à portée de main

Deze 作品 est het gipsmodel van de hand van een kind, beschilderd met een verdunde pure gouden verf tot circa 30%. Dit werk presenteert zich als een afdruk die tussen aanwezigheid en verdwijning hangt. Gemaakt op basis van het gipsmodel van de hand van een kind, vangt de harsbeeldhouwwerk met verbluffende precisie de lijnen, de plooien en de kwetsbaarheid van een gebaar dat zich nog aan het ontplooien is. Het vriest een intiem moment in, dat van groei in wording, van een lichaam dat al verandert op het moment dat men probeert het spoor te behouden.

Het oppervlak, bedekt met een verf verrijkt met 30% puur goud, zoekt niet naar ostentatieve glans maar naar een terughoudende, bijna innerlijke licht. Het goud functioneert hier als een révélateur van waarde evenzeer als van herinnering. Het heiligeert het object niet alleen, maar onderstreept de kostbaarheid van de band, van het gedeelde moment, van wat, precies, niet kan worden vastgehouden.

In de handpalm wordt een kaars vastgehouden. Aangestoken, introduceert zij een onomkeerbare tijdelijkheid in het hart van de sculptuur. Zijn trage verbranding brengt het werk in een voortdurend transformatieproces. De kaars smelt, de vlam wankelt, en geleidelijk verdwijnt het object, met zich meebrengend een zichtbaar deel van de compositie. Wat ooit binnen handbereik lag, wordt ongrijpbaar.

Op die manier verbeeldt het werk spanning en delicatessen tussen behoud en verlies. Het stelt onze wens aan de orde om te behouden wat ons ontglipt, om te bevriezen wat van nature vervormd zal worden. De hand van het kind, symbool van toekomst en worden, houdt hier zijn eigen verdwijning vast, als een stille meditatie over de tijd die verstrijkt en over de fragiele schoonheid van menselijke banden.

Een internationale kunstenaar wiens werk rust op het dualisme tussen geheugen en vergetelheid. Het geheugen is wat mij betreft het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Toch, terwijl onze cultuur probeert geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik mij in voor het remmen, het ontleden, zelfs het uitwissen van mijn eigen geheugen. Een uitgestrekt werk van de vergetenheid… Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waaraan het afhankelijk is, dat het bouwt, vormgeeft en transformeert. En als anamnesis uit het Grieks voortkomt als het terugkeren van herinnering, jaagt zij mij na om beter afstand te nemen.