Barberot Sylvain - Echo

Zelfportret — “Echo”
Ingravé spiegel, verlichting voorziening

In deze variatie van de serie Zelfportret zet het werk de reflectie op het zelfportret voort door het te verplaatsen naar een logica van resonantie. Een enkel spiegelglas, waarvan het blad gedeeltelijk is ingetrokken, laat door het licht het woord echo zichtbaar worden. Net als in de andere stukken wordt de tekst niet frontal gebracht: hij komt subtiel naar voren, afhankelijk van de positie van de kijker, van het licht, van het moment.

De spiegel is niet langer slechts een oppervlak van herkenning, maar een oppervlak van terugkaatsing. Het produceert geen stabiel beeld; het geeft terug, verstoort, diffractieert. Het reflectie-verschijnsel wordt een tijdelijk fenomeen, vergelijkbaar met een gehoorsalvo: een vertraagde verschijning, een spoor dat ontstaat in het interval tussen aanwezigheid en verdwijn.

De kunstenaar bevindt zich hier in een positie van tussenpersoon. Door zich in het werk te weerspiegelen, beeldt hij zich niet direct af; hij verschijnt als een passage, een vertaalvlak. De wereld, vastgelegd door de blik, wordt teruggegeven in de vorm van beeld — getransformeerd, verplaatst, herschikt. Het zelfportret wordt zo minder een bevestiging van zichzelf dan een proces van ontvangst en restitutie.

Het woord echo, gegraveerd in het blad, fungeert als een discrete sleutel tot interpretatie. Het herinnert eraan dat elk beeld al een terugkeer is, een weerklank. Net zoals een geluid dat in de ruimte weerkaatst, verspreidt de reflectie in het spiegelglas zich, fragmentariseert ze en dooft vervolgens uit. Er is geen vaste stabiliteit, alleen opeenvolgende verschijningen.

Zo plaatst het werk de artistieke praktijk in een vluchtige tijdelijkheid: die van de ricochet, van de verzwakte herhaling, van de geleidelijke glijding naar stilte. De kunstenaar, verre van een oorsprong te zijn, wordt een doorgangspunt — een plek waar de wereld zich weerspiegelt voordat hij verdwijnt.