Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Frammenti-Eracle
- Jaartal 2026. Editie nr. 1/8 - Ondertekend en geauthenticeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgiets van marmerpoeders en steen
- Uitstekende conditie


Verzameling FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch geassocieerd met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefinitie.
De vorm wordt niet langer begrepen als een stabiele eenheid, maar als een voorwaarde in transitie. Ze wordt onderbroken, ontbonden en opnieuw samengevoegd, waardoor haar eigen onstabiele aard onthuld wordt. Het volume opent zich, splitst in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute staat. Wat eeuwig lijkt, toont zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm overleeft, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doorkruist door tijd, blootgesteld aan verandering en teruggeplaatst naar een nieuwe dimensie.



MATTEO CIFFO

Geboord in Biella in 1987, heeft hij sinds 2007 een zoektocht ontwikkeld die zich richt op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met hoogwaardige en complexe materialen zoals marmerpoeders en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige uitdrukkingsmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als beeldhouwkunst beschouw: een hergeboorte van steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt aan observatie en de wens leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afgedankte stukken, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik ontbind ze en herbouw ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vorige toestand behoren, maar tot een nieuwe toestand. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt datgene te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het pad neemt de vorm aan van een transformatie die het traditionele beeldhouwen overstijgt, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al bestaan hebben, verbreek ze en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie groeit uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende staat van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat in gesprek met materialen die een diepe tegenstelling belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onkwetsbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabaar karakter, in staat om te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van materie een actieve deelnemer aan het werk, betrokken in een voortdurend gesprek met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor fragiliteit, en eeuwigheid verschijnt als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur, met sporen van het gebaar, het proces en haar eigen evolutie op het oppervlak bewaard.

Zelf leerde ik autodidactisch: ik heb mijn traject opgebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De benadering is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde structuren reflecteren het functioneren van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk verkent materie als een levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezen die tussen verval en hergeboorte, tussen duurzaamheid en transformatie, zweven, waardoor de materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie terugkrijgt.