Sylvain Barberot - Jouir - marbre gravé

"Genieten" is ontstaan uit een reeks werken getiteld "epitaaf". Ze vormen een poëtische manier om de dood poëtisch te omarmen door te kiezen voor een woord dat bewust is gekozen om het te sublimeren.

In dit werk stijgt een marmeren plaquette met golvende, bijna organische aders op als een fragment losgetrokken uit de tijd. Zijn oppervlak, doordrongen van grijze en ivoorkleurige lagen, roept tegelijk geologische sedimentatie op én de langzame inschrijving van het geheugen. Rien hier is glad: de ongebruikelijke rand, bijna toevalig, herinnert aan de breuk, de eindigheid, de onvolkomenheid die bij elk bestaan hoort.

In het hart van dit versteende materiaal schuilt een woord: genieten. Grondig gegraveerd, volstaat het niet om slechts ingeschreven te zijn — het is uitgehold, alsof men de steen zelf moet aanbreken om er betekenis uit te laten voortkomen. De bladgoudfolie van 24 karaats vangt het licht op een bijna sacrale intensiteit. Het benadrukt de contouren van de gravure en roept een funerair esthetiek op. Deze kostbare belichting doet denken aan de gouden letters van grafmonumenten, waar de naam en de woorden na de verdwijn van het lichaam blijven bestaan.

De keuze van het werkwoord genieten fungeert als een centrale spanning. Geassocieerd met de dood door het epitafische oppervlak, verschuift het de verwachtingen: daar waar men rouw verwacht, dooft intensiteit op; daar waar steen stilte oproept, roept het woord op tot ervaring, tot het lichaam, tot het geleefde ogenblik. Het werk voert zo een discrete maar krachtige omkering uit: het ontkent de dood niet, maar vergezelt haar met een bevel om volledig te leven.

Ingespannen in de reeks Epitaaf biedt dit stuk een poëtische benadering van de eindigheid. Elk gekozen woord wordt een poging om het verdwijnen te sublimeren, niet door te verzachten, maar door er een vorm van existentiële densiteit tegenover te zetten. Hier sluit de steen niet af: ze behoudt, ze versterkt, ze transformeert. Genieten wordt dan minder een woord dan een trillend restant, een lumineuze schijn die achtergelaten wordt in het hart van de materie, als een laatste glans tegenover het onvermijdelijke.

Een internationale artieste wiens werk steunt op de dichotomie tussen herinnering en vergetelheid. De herinnering is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld bindt. Toch, terwijl onze cultuur probeert de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te inhiberen, te desstructureren, ja zelfs te wissen. Een immense onderneming, de oefening van het vergeten…

Het lichaam is slechts het draagvlak van dit geheugen waar het van afhankelijk is, ja zelfs behoeftig. Het construitieert, vormt en transformeert het. En als de anamnesis uit het Grieks vertaalt als de neiging van het geheugen om terug te keren, dan jaag ik het na om er beter afstand van te nemen.