Robert Mapplethorpe - The Black Book - 1992

Fantastisch mannelijk naakt-boekband door Robert Mapplethorpe - EEN CLASSIC VAN ZIJN GENRE.
Waarschijnlijk de beste, zeker voor velen HET allermooiste MAPplethorpe-titel.

Hier in de VROEGSTEP HARDCOOVER EDITIE UIT 1992 - VOLLEDIG MET ORIGINAL DUSTJACKET.

ZEER FRAAI CONDITIE.

Na het enorme succes van de eerste veiling presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu trots de tweede editie van “Masters of Erotic Photobooks” op Catawiki.
Geniet van een opnieuw zeer persoonlijke selectie boeken gewijd aan erotiek in al haar mooie facetten - verzameld uit mijn privé-collectie en uit diverse aankopen in de afgelopen jaren.
Een toost op liefde, passie en verlangen!

"Robert nam gebieden van donkere menselijke toestemming en maakte daar kunst van. Hij werkte zonder apologetiek, gaf het homoseksuelen grandeur, mannelijkheid en een benijdenswaardige nobleheid. Zonder poeha creëerde hij een aanwezigheid die volledig mannelijk was zonder vrouwelijke gratie op te offeren. Hij zocht niet naar een politiek statement of een aankondiging van zijn evoluerende seksuele voorkeur. Hij presenteerde iets nieuws, iets wat hij zag en onderzocht wat anderen niet zagen of onderzochten. Robert trachtte aspecten van de mannelijke ervaring te verheffen, homoseksualiteit doordringen met mystiek. Zoals Cocteau zei over een Genet-poëem: "Zijn schunnigheid is nooit schunnig."
- Patti Smith -

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Schirmer en Mosel, München. 1992. Tweede Duitse editie (latere edities verschenen ook, voor het allereerste moment gepubliceerd in 1986).

Hardcover met stofomslag. 290 x 290 mm. 108 pagina's. 96 foto’s in duotone. Foto’s: Robert Mapplethorpe. Selectie en lay-out: Dimitri Levas, New York. Voorwoord en gedicht: Ntozake Shange. Tekst in Duits en Engels.

Conditie:
Boek binnen- en buitenkant zeer fris en schoon, met geen markeringen en zonder verkleuring; nette witte vlek rechtsboven op de eerste blanco pagina, geen andere opmerkelijke gebreken. Stofomslag zeer fris, volledig zonder scheuren, zonder tape-scheuren en zonder ontbrekende delen; zeer lichte gebruikssporen. Over het geheel genomen zeer fraaie conditie.

Zeer imposant blad- en naaktfotoboek van Mapplethorpe met originele stofomslag - in uitstekende staat.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) was een Amerikaanse fotograaf, vooral bekend om zijn zwart-witfoto’s. Zijn werk bevatte een scala aan onderwerpen, waaronder beroemdheidsportretten, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten en stillevens. Zijn meest controversiële werken documenteerden en onderzochten de homomannen BDSM-subcultuur van New York in de late jaren 60 en vroege jaren 70. Een tentoonstelling uit 1989 van Mapplethorpe’s werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, veroorzaakte een debat in de Verenigde Staten over zowel het gebruik van openbare middelen voor “schunnelde” kunst als de constitutionele grenzen van vrije meningsuiting in de VS.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-wijk van Queens, New York, als zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektricien. Hij had Engelse, Ierse en Duitse afkomst en groeide op als katholiek in de parochie Our Lady of the Snows. Mapplethorpe ging naar de Martin Van Buren High School en studeerde af in 1963. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later als assistent voor hem en werd zelf ook fotograaf. Hij studeerde aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij afstudeerde in Graphic Arts, hoewel hij in 1969 stopte voordat hij zijn graad behaalde.
Mapplethorpe woonde van 1967 tot 1972 met zijn vriendin Patti Smith, en zij ondersteunde hem door in boekwinkels te werken. Ze maakten samen kunst en hielden een hechte vriendschap gedurende Mapplethorpe’s leven.
Mapplethorpe’s studio aan 24 Bond Street in de NoHo-wijk van Manhattan werd later door hemzelf gebruikt als donkere kamer.
Mapplethorpe maakte zijn eerste foto’s in het late decennium 1960 of vroege jaren 1970 met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen sieraden, die door Warhol-superster Joe Dallesandro werden gedragen.
In deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en sculpturen van gevonden voorwerpen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, minnaar, patroon en levenslange metgezel werd. Midden jaren 70 verwierf Wagstaff een Hasselblad-mediumformaat camera en Mapplethorpe begon foto’s te maken van een brede kring vrienden en kennissen, waaronder kunstenaars, componisten en societyfiguren. In deze periode raakte hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo’n diepgaande invloed had op Mapplethorpe dat hij veel van Dureaus vroege foto’s heropnam. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-editor Jack Fritscher, die hem introduceerde bij de Mineshaft (een lid-van-het-BC BDSM gay leerbar en sekstClub in Manhattan). Mapplethorpe maakte veel foto’s van de Mineshaft en was uiteindelijk officieel fotograaf ervan (… "Na het eten ga ik naar de Mineshaft.")
Tegen de jaren 80 concentreerde Mapplethorpe’s onderwerp zich op statueske mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Mapplethorpe’s eerste studio was aan 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren 80 kocht Wagstaff een loft op de bovenste verdieping aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij verbleef en het ook als fotoshoot-studio gebruikte. Hij behield de Bond Street-loft als donkere kamer. In 1988 selecteerde Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, critici, geliefden en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe overleed op 42-jarige leeftijd aan complicaties van HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn lichaam werd gecremeerd. Zijn as ligt begraven op St. John’s Cemetery, Queens in New York City, op de grafplaats van zijn moeder, gemarkeerd "Maxey".
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het “het passende middel zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de zaken waar hij om gaf te steunen”. Sinds zijn dood functioneert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt wereldwijd zijn werk te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd om medisch onderzoek te financieren in de bestrijding van AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation schonk $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence in 1993, een zes verdiepingen tellend herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, vanwege financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook professionele kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Vrijwel een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat het “het passende voertuig zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie vooruit te helpen en de doelen te steunen waar hij om gaf”. Sinds zijn dood fungeert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt wereldwijd zijn werk te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars ingezameld en gedoneerd aan medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-award als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zesverdiepingen-tunehuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling op East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De residentie sloot in 2015, wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.
Mapplethorpe werkte voornamelijk in een studio, en vrijwel uitsluitend in zwart-wit, met uitzondering van enkele van zijn latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre kent een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk bestaat uit erotische beelden. Hij noemde sommige van zijn eigen werk pornografisch, met als doel de kijker op te wekken, maar wat ook als kunst kan worden beschouwd. Zijn erotische kunst onderzocht een breed scala aan seksuele onderwerpen, waaronder de BDSM-subcultuur van New York in de jaren 70, voorstellingen van zwarte mannelijke naakten en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilders. Een van de zwarte modellen waarmee hij regelmatig werkte, was Derrick Cross, wiens pose voor het beeld op zichzelf in 1983 werd vergeleken met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was voor een groot deel een participant-observer bij veel van zijn erotische fotografie, betrokken bij de seksuele handelingen die hij fotografeerde en seksueel met zijn modellen omging.
Andere onderwerpen omvatten bloemen, vooral orchidées en calla-lelies, kinderen, beeldhouwwerken en beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading en Patti Smith. Smith was lange tijd kamer-genoot van Mapplethorpe en een veelgebruikt onderwerp in zijn fotografie, waaronder een keiharde, iconische foto die op de hoes van Smiths eerste album Horses staat.
Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beeldtaal, zoals een 1975 portret van Patti Smith uit 1986 dat doet denken aan Albrecht Dürers 1500-self-portrait. Tussen 1980 en 1983 maakte Mapplethorpe meer dan 150 foto’s van bodybuilder Lisa Lyon, wat culmineerde in het 1983 fotoboek Lady, Lisa Lyon, uitgegeven door Viking Press met tekst van Bruce Chatwin.
In de zomer van 1989 trok een reizende solotentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor de kwesties van publieke financiering voor de kunsten, evenals vragen over censuur en het obscene. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had afgesproken een van de gastmusea voor de tour te zijn. Mapplethorpe besloot zijn nieuwste serie te tonen die hij kort voor zijn dood onderzocht. Getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, bevatte de show foto’s uit zijn X Portfolio, met beelden van urophagie, gay BDSM en een zelfportret met een rijbroek in zijn anus ingebracht. Ook foto’s van twee kinderen met ontblootte geslachtsdelen. De expositie werd samengesteld door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). Het ICA kreeg een subsidie van de National Endowment for the Arts om Mapplethorpe's tentoonstelling in de Corcoran te ondersteunen. De Corcoran annuleerde de show en beëindigde haar contract met het ICA, omdat men niet betrokken wilde raken bij de politieke kwesties die het opriep, maar de galerij werd meegesleept in de controverse, die "de discussie over de financiering van projecten door de NEA door de media en het Congres heen versterkte". De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het Amerikaanse Congres waren boos toen de werken aan hen werden getoond vanwege de homo-erotische en sado-masochistische thema’s van sommige werken. Hoewel een groot deel van zijn werk gedurende zijn carrière regelmatig werd tentoongesteld in door de staat gefinancierde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om tegen staatsondersteuning voor wat zij noemden "niets meer dan sensationele presentatie van mogelijk schunnig materiaal" te protesteren.
In juni 1989 raakte popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij het censuurvraagstuk. Nesbitt, lange tijd een vriend van Mapplethorpe, liet in zijn testament een legaat van 1,5 miljoen dollar na aan het museum, maar maakte publiekelijk de belofte dat als het museum de tentoonstelling zou weigeren te huisvesten, het legaat zou worden ingetrokken. De Corcoran weigerde en Nesbitt schonk het geld aan de Phillips Collection. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-tentoonstelling had geweigerd, gingen de ondergevers van de tentoonstelling naar het nonprofit Washington Project for the Arts, die alle beelden in zijn ruimte toonde van 21 juli tot 13 augustus 1989, voor grote menigten. In 1990 werden het Contemporary Arts Center in Cincinnati, dat de tentoonstelling ook had getoond, en Dennis Barrie beschuldigd van onesthetiek; foto's die mannen in sadomasochistische houdingen uitbeelden vormden de basis van beschuldigingen dat het museum en haar directeur onschandelijkheid hadden gepleegd. Ze werden door een jury onschuldig bevonden.
Volgens de ICA "ging de beslissing van de Corcoran een controversiële nationale discussie teweegbrengen: moeten belastinggelds de kunsten ondersteunen? Wie bepaalt wat ‘schunnig’ of ‘aanstootgevend’ is in publieke tentoonstellingen? En als kunst beschouwd kan worden als een vorm van vrije meningsuiting, is het dan een schending van het First Amendment om federale financiering op grond van schunnigheid in te trekken? Tot op de dag van vandaag blijven deze vragen zeer actueel." Mapplethorpe werd een soort gevleugelde zaak voor beide zijden van de Amerikaanse cultuurstrijd. De prijzen voor veel van Mapplethorpe’s foto’s verdubbelden en verdriedubbelden als gevolg van alle aandacht. De faam van de kunstenaar zou volgens sommigen ook hebben bijgedragen aan de postume verkoop bij Christie’s van Mapplethorpe’s eigen verzameling meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars, die ongeveer 8 miljoen dollar opleverde.
(Wikipedia)