Robert Mapplethorpe - Robert Mapplethorpe. 1970-1983 - 1983

Na het enorme succes van de eerste veiling presenteert 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Keulen) nu vol trots de tweede editie van “Masters of Erotic Photobooks” op Catawiki.
Geniet van een andere zeer persoonlijke selectie boeken gewijd aan eroticisme in al zijn mooie facetten - ontleend aan mijn privébibliotheek en uit diverse aankopen in de afgelopen jaren.
Een toast op liefde, passie en verlangen!

ZEER VROEG, ZEER ZELDZAME Robert Mapplethorpe-uitgave uit de jaren 80.

Uitgegeven ter gelegenheid van de grote tentoonstellingsrondleiding door de kunstenaar bij "Stills, Edinburgh" in 1983, bij "Arnolfini, Bristol" in 1983, bij "ICA, London" in 1983, bij "Midland Group, Nottingham" in 1984 en bij "Museum of Modern Art, Oxford" in 1984.

Voorblad: Auto Portrait 1983.
Achterblad: Leland Richard 1980.

"Robert nam gebieden van donkere menselijke toestemming en maakte er kunst van. Hij werkte zonder excuses, gaf het homoseksuele grootsheid, mannelijkheid en een bewonderenswaardige noblesse. Zonder opsmuk creëerde hij een aanwezigheid die volledig mannelijk was zonder vrouwelijke gratie op te offeren. Hij zocht niet naar een politiek statement of een aankondiging van zijn evoluerende seksuele overtuiging. Hij presenteerde iets nieuws, iets wat hij zag en onderzocht zoals hij het zag. Robert trachtte aspecten van de mannelijke ervaring te verheffen, homoseksualiteit mystiek geven. Zoals Cocteau over een Genet-dichtregel zei: "Zijn obsceenheid is nooit obsceen."
- Patti Smith -

5Uhr30.com garandeert gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% bescherming, 100% verzekering en gecombineerde verzending wereldwijd.

Institute of Contemporary Arts (ICA), London. 1985. Eerste editie, derde druk.

Zachtband (zoals uitgegeven). 213 x 297 mm. 64 pagina's. Foto's: Robert Mapplethorpe. Voorwoord: Sandy Nairne. Tekst in het Engels.

Conditie:
Binnen- en buitenkant met (tamelijk normaal) gebruikssporen; nette fout aan de rechterrand van de voorkant. Geen markeringen, geen vlekken, geen opmerkelijke defecten. Over het algemeen goede staat.

Prachtige, zeer early Mapplethorpe-catalogus uit de jaren 80.

"Robert Michael Mapplethorpe (1946-1989) was een Amerikaanse fotograaf, vooral bekend om zijn zwart-witfoto’s. Zijn werk omvatte een brede reeks onderwerpen, waaronder beroemdhedenportretten, mannelijke en vrouwelijke naakten, zelfportretten en stillevens. Zijn meest controversiële werken dokumenteerden en onderzochten de homoseksuele mannelijke BDSM-subcultuur van New York in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Een tentoonstelling in 1989 met Mapplethorpe’s werk, getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, veroorzaakte een debat in de Verenigde Staten over zowel het gebruik van publieke middelen voor ‘obscène’ kunstwerken als de constitutionele grenzen van vrije meningsuiting in de VS.
Mapplethorpe werd geboren in de Floral Park-wijk in Queens, New York, als zoon van Joan Dorothy (Maxey) en Harry Irving Mapplethorpe, een elektrotechnisch ingenieur. Hij was van Engelse, Ierse en Duitse afkomst en groeide op als katholiek in de Our Lady of the Snows-parochie. Mapplethorpe ging naar Martin Van Buren High School en studeerde af in 1963. Hij had drie broers en twee zussen. Een van zijn broers, Edward, werkte later voor hem als assistent en werd ook fotograaf. Hij studeerde voor een Bachelor of Fine Arts aan het Pratt Institute in Brooklyn, waar hij hoofd vak Graphic Arts was, maar hij dropte in 1969 voordat hij zijn diploma behaalde.
Mapplethorpe woonde met zijn vriendin Patti Smith van 1967 tot 1972, en zij ondersteunde hem door in boekhandels te werken. Samen maakten ze kunst en onderhielden een hechte vriendschap gedurende Mapplethorpe’s leven.
Mapplethorpe’s studio aan 24 Bond Street in de NoHo-wijk van Manhattan, later door hem gebruikt als donkere kamer
Mapplethorpe maakte zijn eerste foto’s in het late-1960s of vroege-1970s met een Polaroid-camera. Hij ontwierp en verkocht ook zijn eigen sieraden, die gedragen werden door Warhol-superster Joe Dallesandro.
Tijdens deze periode produceerde Mapplethorpe ook tekeningen, collages en found object-sculpturen.
In 1972 ontmoette Mapplethorpe de kunstcurator Sam Wagstaff, die zijn mentor, minnaar, mecenas en levenslange partner zou worden. In de vroege jaren 70 kocht Wagstaff een Hasselblad- middenformaatcamera en begon Mapplethorpe foto’s te maken van een brede kring vrienden en kennissen, waaronder kunstenaars, componisten en sociale notabelen. Tijdens deze periode raakte hij bevriend met de New Orleans-kunstenaar George Dureau, wiens werk zo’n diepe impact had op Mapplethorpe dat hij veel van Dureau’s vroege foto’s herstageerde. Van 1977 tot 1980 was Mapplethorpe de minnaar van schrijver en Drummer-editor Jack Fritscher, die hem introduceerde in de Mineshaft (een ledenclub voor BDSM homo lederen seks) in Manhattan. Mapplethorpe maakte veel foto’s van de Mineshaft en was op een gegeven moment diens officiële fotograaf (… "Na het diner ga ik naar de Mineshaft.")

Tegen de jaren 80 concentreerde Mapplethorpe zich op standbeelden mannelijke en vrouwelijke naakten, delicate bloemstillevens en zeer formele portretten van kunstenaars en beroemdheden. Zijn eerste studio was aan 24 Bond Street in Manhattan. In de jaren 80 kocht Wagstaff een top-vloer loft aan 35 West 23rd Street voor Robert, waar hij verbleef en het ook gebruikte als fotoshoot-studio. Hij behield de Bond Street-loft als zijn donkerkamer. In 1988 selecteerde Mapplethorpe Patricia Morrisroe om zijn biografie te schrijven, gebaseerd op meer dan 300 interviews met beroemdheden, critici, geliefden en Mapplethorpe zelf.
Mapplethorpe stierf op 42-jarige leeftijd aan complicaties van HIV/AIDS in een ziekenhuis in Boston op 9 maart 1989. Zijn lichaam werd gecremeerd. Zijn as ligt op St. John’s Cemetery, Queens in New York City, bij het graf van zijn moeder, gemarkeerd "Maxey".
Bijna een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. op te richten. Zijn visie voor de Foundation was dat deze zou zijn "het geschikte vehikel om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de doelen die hij belangrijk vond te steunen". Sinds zijn dood functioneert de Foundation niet alleen als zijn officiële nalatenschap en helpt het werk wereldwijd te promoten, maar heeft het ook miljoenen dollars ingezameld en geschonken voor medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de prijs Large Nonprofit Organization of the Year als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation schonk $1 miljoen voor de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zes verdiepingen tellend herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De woning sloot in 2015, wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijnfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Nagenoeg een jaar voor zijn dood hielp de zieke Mapplethorpe de Robert Mapplethorpe Foundation, Inc. oprichten. Zijn visie voor de Foundation was dat het "het geschikte vehikel zou zijn om zijn werk te beschermen, zijn creatieve visie te bevorderen en de doelen waar hij om gaf te steunen". Sinds zijn dood heeft de Foundation niet alleen gefunctioneerd als zijn officiële nalatenschap en geholpen zijn werk wereldwijd te promoten, maar heeft ook miljoenen dollars opgehaald en gedoneerd voor medisch onderzoek in de strijd tegen AIDS en HIV-infectie. In 1991 ontving de Foundation de Large Nonprofit Organization of the Year-prijs als onderdeel van de Pantheon of Leather Awards. De Foundation doneerde $1 miljoen aan de oprichting van de Robert Mapplethorpe Residence, een zesverdiepings herenhuis voor langdurige residentiële AIDS-behandeling aan East 17th Street in New York City, in samenwerking met Beth Israel Medical Center. De woning sloot in 2015 wegens financiële moeilijkheden. De Foundation promoot ook fijne kunstfotografie op institutioneel niveau. De Foundation helpt bepalen welke galeries Mapplethorpe’s kunst vertegenwoordigen. In 2011 schonk de Robert Mapplethorpe Foundation het Robert Mapplethorpe Archive, daterend van 1970 tot 1989, aan het Getty Research Institute.

Mapplethorpe werkte voornamelijk in een studio en vrijwel uitsluitend in zwart-wit, met uitzondering van enkele latere werken en zijn laatste tentoonstelling "New Colors". Zijn oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen en het grootste deel van zijn werk bestaat uit erotische beeldvorming. Hij zou sommige van zijn eigen werken omschrijven als pornografisch, met als doel de kijker op te geuren, maar het kan ook als hoogwaardig kunstwerk worden beschouwd. Zijn erotische kunst onderzocht een breed scala aan seksuele onderwerpen, beeldde de BDSM-subcultuur van New York in de jaren 70 af, beeldde zwarte mannelijke naakten en klassieke naakten van vrouwelijke bodybuilders af. Een van de zwarte modellen waarmee hij regelmatig werkte, was Derrick Cross, wiens houding voor de zelfgetitelde afbeelding uit 1983 vergeleken is met de Farnese Hercules. Mapplethorpe was grotendeels een deelnemende waarnemer voor veel van zijn erotische fotografie, deelnemend aan de seksuele handelingen die hij fotografeerde en seksueel betrokken bij zijn modellen.

Andere onderwerpen omvatten bloemen, vooral orchideeën en calla-lilies, kinderen, beelden, beroemdheden en andere kunstenaars, waaronder Andy Warhol, Louise Bourgeois, Deborah Harry, Kathy Acker, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones, Amanda Lear, Laurie Anderson, Iggy Pop, Philip Glass, David Hockney, Cindy Sherman, Joan Armatrading en Patti Smith. Smith was lange tijd kamer(genoot) van Mapplethorpe en een veelgeprefereerd onderwerp in zijn fotografie, waaronder een scherpe, iconische foto die op de hoes van Smiths eerste album Horses prijkt.

Zijn werk verwees vaak naar religieuze of klassieke beeldtaal, zoals een 1975-portret van Patti Smith uit 1986 dat doet denken aan Albrecht Dürers 1500 zelfportret. Tussen 1980 en 1983 maakte Mapplethorpe meer dan 150 foto’s van bodybuilder Lisa Lyon, culminerend in het fotoboek Lady, Lisa Lyon uit 1983, gepubliceerd door Viking Press met tekst van Bruce Chatwin.

In de zomer van 1989 trok een reizende solotentoonstelling van Mapplethorpe nationale aandacht voor de kwesties van openbare financiering voor de kunsten, evenals vragen over censuur en obsceeniteit. De Corcoran Gallery of Art in Washington, D.C. had ermee ingestemd een van de gastmusea te zijn voor de tour. Mapplethorpe besloot zijn nieuwste serie te tonen die hij kort voor zijn dood onderzocht. Getiteld Robert Mapplethorpe: The Perfect Moment, bevatte de tentoonstelling foto's uit zijn X Portfolio, met afbeeldingen van urophagie, gay BDSM en een zelfportret met een bullswhip in zijn anus. Ook bevatte het foto’s van twee kinderen met ontblote geslachtsdelen. De tentoonstelling werd samengesteld door Janet Kardon van het Institute of Contemporary Art (ICA). De ICA ontving een subsidie van de National Endowment for the Arts ter ondersteuning van Mapplethorpe’s tentoonstelling bij de Corcoran. De Corcoran annuleerde de tentoonstelling, beëindigde het contract met de ICA, omdat zij zich niet wilden mengen in de politieke kwesties die het opriep, maar het museum werd uiteindelijk betrokken bij de controverse, wat "de discussie die zowel in de media als in het Congres rondom de financiering van NEA-projecten die door sommigen als ongeschikt werden beschouwd, intensifieerde." De hiërarchie van de Corcoran en verschillende leden van het Amerikaanse Congres waren boos toen de werken aan hen werden getoond, vanwege de homo-erotische en sadomasochistische thema’s van sommige werken. Hoewel een groot deel van zijn werk tijdens zijn carrière regelmatig werd tentoongesteld in publiek gefinancierde tentoonstellingen, grepen conservatieve en religieuze organisaties zoals de American Family Association deze tentoonstelling aan om publiekelijk tegen overheidssteun voor wat zij noemden "niets meer dan een sensationele presentatie van mogelijk obsceen materiaal" te voeren.
In juni 1989 raakte popkunstenaar Lowell Blair Nesbitt betrokken bij de censuurkwestie. Nesbitt, een lange tijd vriend van Mapplethorpe, onthulde dat hij een testament van $1,5 miljoen aan het museum had nagelaten, maar publiekelijk beloofde dat als het museum weigert de tentoonstelling te huisvesten, hij die erfenis zou intrekken. De Corcoran weigerde en Nesbitt schonk het geld aan de Phillips Collection. Nadat de Corcoran de Mapplethorpe-tentoonstelling had geweigerd, gingen de onderaannemers van de tentoonstelling naar de nonprofit Washington Project for the Arts, die alle beelden in haar ruimte toonde van 21 juli tot 13 augustus 1989, tot grote menigten. In 1990 werden het Contemporary Arts Center in Cincinnati, dat ook de tentoonstelling had getoond, en Dennis Barrie aangeklaagd wegens obsceniteit; foto’s die mannen in sadomasochistische houdingen afbeeldden, vormden de basis voor beschuldigingen dat het museum en haar directeur obsceniteit verkochten. Ze werden door een jury onschuldig bevonden.

Volgens de ICA: "De beslissing van de Corcoran veroorzaakte een controversieel nationale debat: moeten belastinggelds de kunsten ondersteunen? Wie beslist wat ‘obsceen’ of ‘kwaadaardig’ is in openbare tentoonstellingen? En als kunst beschouwd kan worden als een vorm van vrije meningsuiting, is het dan een schending van de First Amendment om federale financiering te herroepen op grond van obsceniteit? Tot op de dag van vandaag blijven deze vragen uiterst relevant." Mapplethorpe werd een soort publieke zaak voor beide kanten van de Amerikaanse cultuurstrijd. Echter, de prijzen voor veel van Mapplethorpe’s foto's verdubbelen en zelfs verdrievoudigen als gevolg van alle aandacht. De bekendheid van de kunstenaar zou ook hebben geholpen bij de postuum verkoopt van Mapplethorpe’s eigen collectie meubels, aardewerk, zilver en werken van andere kunstenaars bij Christie’s veilinghuis, wat ongeveer $8 miljoen opleverde."