Sergio Romero - Estructura

Doek klaar om op een spieraam van 92 x 65 cm te worden gemonteerd. Het wordt geleverd in een stijve buis en opgerold.

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksreeks waarin automatische gebaren, ruimtelijke structuur en symbolische herhaling samenkomen tot eenzelfde visuele taal. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan mogen lijken, ontspringen ze allemaal uit een observatie- en zuiveringsproces dat voortkomt uit een eerder werk dat veel architectonischer en nauwkeuriger was, ontwikkeld over jaren door middel van marker, lineair tekenen en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert zich.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als omtrek of structuur en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie over het oppervlak te handelen. De beweging wordt vrijgemaakt, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen worden in balans gebracht en de ruimte wordt begrensd door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een denkplaat in beweging: lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven op hetzelfde vlak. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, omhullingen, zenuwlijnen en circulaire kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachte, spanning en gevoeligheid kunnen worden vertaald in een hedendaagse schilderkunstige schrijfstijl.

De acrylverf vervangt hier een deel van de sterkte van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De streek bewaart het geheugen van beweging, tijd en direct gebaar, terwijl steeds hetzelfde visuele zegel de hele onderzoekssamenhang definieert.

Deze stukken oscilleren tussen:

dessin en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de gestuele intensiteit samengaat met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe extensie van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.