Sergio Romero - Sistema Orbital

Paneel gereed om op te hangen aan een zogenaamd 92x65 cm bastardscherm? Nee, correcter: een lijstframe van 92x65 cm. Het wordt geleverd in een rigid tube en opgerold.

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoek waarin automatische gebaar, ruimtelijke structuur en symbolische herhaling samensmelten tot één visuele taal. Hoewel het op het eerste gezicht impulsief of spontaan kan lijken, ontstaat elk werk uit een observatie- en zuiveringsproces afkomstig van een veel architectioneler en preciezer werk, ontwikkeld over jaren met markeerstift, lijntekening en manuele ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gaat niet langer uitsluitend fungeren als omtrek of structuur en gaat ook optreden als energie, ritme en fysieke uitbreiding over het oppervlak. Het gebaar wordt bevrijd, maar er blijft wel een intern organisatiesysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen balanceren en de ruimte wordt begrensd door een onzichtbare architectuur die de hele compositie vasthoudt.

Ieder werk functioneert als een mentale kaart in beweging: lagen van geheugen, impulsen, trajecten en emotionele structuren die tegelijk op hetzelfde vlak bestaan. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, balans, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, orbites, zenuwlijnen en circulaire kernen creëert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of pure automatisme, maar om een onderzoek naar hoe gedachten, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden naar een hedendaagse picturale schrijfwijze.

De acrylverf vervangt hier een deel van de rigiditeit van technische tekeningen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet langer alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek bewaart het geheugen van beweging, van tijd en van directe gebaar, terwijl altijd hetzelfde visuele zegel het geheel van het onderzoek definieert.

Deze stukken zweven tussen:

- tekenen en schilderen,
- controle en uitbreiding,
- architectuur en automatisme,
- schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de intensiteit van het gebaar samenleeft met een rigoureuze interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.