Sergio Romero - Origen

Dit werk maakt deel uit van een recent picturaal onderzoek waarin automatische gebaren, ruimtelijke structuur en symbolische herhaling in één visuele taal samenkomen. Hoewel ze op het eerste gezicht impulsief of spontaan lijken, ontstaan ze elk uit een observatie- en filtratieproces afkomstig uit een eerder werk dat veel architectonischer en preciezer was en dat jarenlang is ontwikkeld met marker, lineaire tekening en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert zich.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als omtrek of structuur en begint ook als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak te fungeren. Het gebaar wordt bevrijd, maar er blijft een intern organisatiesysteem bestaan. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen worden in evenwicht gebracht en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk fungeert als een bewegende mentale kaart: lagen van herinnering, impulsen, trajecten en emotionele structuren die samenleven op hetzelfde vlak. De schijnbare chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, saturatie en visuele richting.

De herhaling van kaders, banen, zenuwachtige lijnen en circulaire kernen creëert een eigen grammatica die in heel de serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid kunnen worden vertaald in een hedendaagse picturale schrijfwijze.

De acrylverf vervangt hier gedeeltelijk de rigiditeit van technisch tekenen door een zwaardere, lichamelijker en fysiekere aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen gebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek bewaart het geheugen van beweging, tijd en het directe moment, terwijl altijd hetzelfde visuele zegel wordt behouden dat de hele onderzoeksreeks kenmerkt.

Deze werken schommelen tussen:

design en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijven en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin de gestuele intensiteit samenleeft met een interne, rigoureuze structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal-, emotioneel- en ruimtelijk systeem in voortdurende transformatie.