Sergio Romero - Orbita interior

Dit werk maakt deel uit van een recente picturale onderzoeksperiode waarin het automatische gebaar, de ruimtelijke structuur en de symbolische herhaling samensmelten tot één visuele taal. Hoewel het op het eerste gezicht impulsief of spontaan kan lijken, ontstaat elk element uit een proces van observatie en verfijning afkomstig uit een eerder werk dat veel architectonischer en nauwkeuriger is, ontwikkeld gedurende jaren met markeerstift, lijntekening en handmatige ruimtelijke constructie.

In deze nieuwe serie verdwijnt die precisie niet: ze transformeert.

De lijn gedraagt zich niet langer uitsluitend als contour of structuur en gaat ook fungeren als energie, ritme en fysieke expansie op het oppervlak. Het gebaar komt vrij, maar er bestaat nog steeds een intern organisatiesysteem. De tekens herhalen zich, de trajecten kruisen elkaar, de spanningen balanceren en de ruimte wordt afgebakend door een onzichtbare architectuur die de hele compositie ondersteunt.

Elk werk functioneert als een bewegende mentale kaart: lagen van geheugen, impulsen, routes en emotionele structuren die samen op hetzelfde vlak bestaan. De ogenschijnlijk chaos wordt doorkruist door bewuste beslissingen over dichtheid, leegte, evenwicht, verzadiging en visuele richting.

De herhaling van kaders, ambities, zenuwlijnen en circulaire kernen genereert een eigen grammatica die in de hele serie herkenbaar is. Het gaat niet om toeval of puur automatisme, maar om een onderzoek naar hoe denken, spanning en gevoeligheid vertaald kunnen worden in een hedendaagse pitturele schrijfstijl.

De acrylverf vervangt hier deels de rigide werking van technisch tekenen door een meer lichamelijke en fysieke aanwezigheid. Het werk wordt niet alleen opgebouwd: het gebeurt ook. De penseelstreek behoudt het geheugen van beweging, tijd en directe gebaar, terwijl altijd dezelfde visuele handtekening het geheel van het onderzoek definieert.

Deze stukken zweven tussen:

drawing en schilderkunst,
controle en expansie,
architectuur en automatisme,
schrijfkunst en abstractie.

Het resultaat is een serie die een eigen visuele taal voorstelt, waarin gestische intensiteit samenleeft met een strikte interne structuur en waarin elke compositie fungeert als een directe uitbreiding van een mentaal, emotioneel en ruimtelijk systeem in een voortdurende transformatie.