Manuel Pinazo (1956) - Reflexiones

Artiest: Manuel Pinazo
Sagunto 1956

Reflecties
Werk in verf op natuurlijke pigmenten, op doek bevestigd aan een paneel
Met afmetingen 61,5 x 62,5 cm zonder lijst (63 x 64 cm) met lijst
Dit werk is een reflectie bij de opdracht die M. ROTHKO kreeg voor het “Four Seasons Restaurant” in New York
Na het tekenen van een contract om 50 vierkante meter van het restaurant te schilderen, brak hij de overeenkomst toen hij zag dat in dat restaurant de rijke nieuwkomers zouden gaan eten, en besloot dat nooit een van zijn schilderijen als decor voor zo’n plek zou dienen
Momenteel bevinden die schilderijen zich in de Tate Gallery in Londen als schenking van de kunstenaar
DE REFLECTIE is of kunst voor enkelen is of voor iedereen
In het schilderij van M. Pinazo vormt zich een groep van 6 kleine stukken tot één geheel en verbonden in het midden met plaatjes die met gouden pigmenten zijn beschilderd om de reflectie te contrasteren
DE EXPANSE GEOMETRIE
Door Pedro Alberto Cruz
De abstracte taal waarin de hele productie van Manuel Pinazo zich ontvouwt, is een direct gevolg van de herwerking die de geometrische strengheid tijdens de postmoderniteit heeft ondergaan, evenals van de expansie die de schilderkunst buiten zijn traditionele grenzen aan het realiseren is. Het eerste bijzondere element van zijn schilderkunst is de invoering van de fout, de “ imperfectie” in de reconstructie van bepaalde geometrische schema’s met een lange traditie sinds de avant-garde. Het werk van Pinazo herhaalt compositievormen gebaseerd op verticale of horizontale banden, paralell kleuren, ruitvormen of de herhaling van geometrische figuren zoals de rechthoek. Bij nader inzien van elke compositie blijkt dat het koele rationalisme waarop de geometrische abstractie is gebaseerd, is ondermijnd door de invoering van verschillende onregelmatigheden: licht schuine lijnen die daardoor niet volledig recht zijn; verschillende ruimten tussen de verschillende kleurenbanden; verticale lijnen die onderbroken worden en het ritme van het werk doorbreken; of uiteraard de levendige kleur – met een Matisse-achtig echo – en soms met een naïeve toon die die metafysische autoriteit ondermijnt die zo kenmerkend is voor veel van de avant-gardistische geometrische abstractie.
Maar het deconstruëringsproces van de abstracte geometrie dat Manuel Pinazo uitvoert stopt niet bij dit eerste niveau van kritiek. Er is bovendien een “tweede niveau” dat de kunstenaar in de loop der jaren heeft verankerd en dat interessante conclusies oplevert. Allereerst, en in een werklijn die voortborduurt op de post-picturale abstractie van de jaren 80, speelt de auteur met het poten­tieel sculpturale van schilderkunst door middel van het samenbrengen van meerdere stukken die het traditionele idee van contour, kader en vierkant of rechthoek ontwrichten.