Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

*CAUSA CHIUSURA LA SPEDIZIONE PARTIRA' IL GIORNO 18/06/26*

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italie - 1987). Titel Fragmenten-Nefertiti
- Jaar 2026. Editie nr. 6/8 - Ondertekend en geverifieerd door de kunstenaar, met certificaat van echtheid
- Materiaal: Koudgieting van marmer- en steenpoeders
- Uitstekende conditie



Verzamelings FRAMMENTI

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden opgevat als vertrekpunt en onderworpen aan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een transitoire toestand. Het wordt onderbroken, uit elkaar gehaald en weer samengesteld, waardoor de eigen aard van onstabielheid naar voren komt. Het volume opent zich, splitst zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuw geheel waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning elimineert het idee van perfectie als absolute staat. Wat eeuwig lijkt, onthult zijn kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid doordrongen van tijd, onderhevig aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.










MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat ze bewaart. Mijn werk ontstaat uit een direct contact met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenpoeders, natuurlijke pigmenten, Armenische aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en mogelijkheden tot hergeboorte.

Door een proces dat ik beschouw als ritualer dan sculpturaal: een hergeboorte van steen geleid door mijn hand. De praktijk is ontstaan uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat is gebroken, verlaten of vergeten. Fragmenten en restanten, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die op zich al een verhaal dragen. Ik ontbind ze en herassembleer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer toebehoren aan hun vorige toestand, maar aan een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overtreedt, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die reeds bestaan hebben, ontbind ze en herassembleer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurend staat van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepe contradictie belichamen: schijnbaar eeuwig en onuitwisbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwankelbaar lijkt, onthult een instabiele aard, in staat te reageren, te oxideren en in de loop van de tijd te transformeren. Deze toestand maakt van materie een actieve partner in het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat plaats voor fragiliteit, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt medeauteur, met op het oppervlak de sporen van gebaar, proces en eigen evolutie bewaard.

Autodidact heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De gevormde vormen weerspiegelen hoe geheugen functioneert: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.

Deze praktijk onderzoekt materie als levend archief. De beeldhouwwerken verschijnen als gevallen aanwezigheden tussen ruïne en hergeboorte, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven materie weer een diepe, hedendaagse en menselijke dimensie.