Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 12

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel, en die onder de grillen van een door de mens verstoorde Natuur ten onder gaan. Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat zich in vele media uitstrekt… Zijn kunst omvat diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, beeldhouwkunst, ... In elk van zijn werken blijft, als leidraad, zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouette sénoufos. Vormpjes ontstaan, gevangen in beweging van samenvloeiende kleur, op de rand van figuratie.
Onvoltooide schepsels en personages die tot een onbekende fase van de mensheid behoren (vroeger, later?). Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half getekend. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het vezelpapier, werkt de doeken in grafische reeksen, hergebruikt hout. Soly Cissé verkent risicovolle, ongekende wegen. Hij wordt bewoond door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Luisterend naar de stedelijke wereld behoort hij tot degenen die sereen het bijvoeglijk naamwoord “Afrikaans” kunnen loslaten, zonder spijt of berouw, aangezien Afrika vandaag de dag in hem aanwezig is als motor van moderniteit. De lijn, vastbesloten door Cissé, zenuwachtig, behendig, pakt het houtskool weer op waar zijn verre voorouders hadden gelaten. Snel legt hij het wezen vast door het defect te vangen; de figuren ontstaan zo uit het onvormige zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn onderscheidende, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en onheilspellende of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fantasmasie.

Bij hem bestaat er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe verder je door zijn microkosmos van geesten en monsters doordringt, des te sterker worden de grote confrontaties tussen diepe blauwen en felle geeltonen. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie stap voor stap terugkeert, zijn evenwicht hervindt.

“Er is hier onmiskenbaar een belangrijke kunstenaar, die recht op het doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)