Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 14

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die getormenteerd zijn door twijfel, en het hoofd bieden aan de grillen van een door de mens ontregelde Natuur.
Soly Cissé is een kunstenaar met een proteiform oeuvre... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn werken vinden we als leidraad zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en Senoufo-silhouetten.
Vormen rijzen op, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, op de grens van figuratie.
Onvoltooide schepsels en personages die behoren tot een niet-plaatsbare fase van de mensheid (voorgaand, volgend?).
Kinderen, dieren, allemaal worden ze frontaleblik vastgelegd, hun gezichten halfgeschetst.
Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraftpapier, klei, hij werkt de doeken in grafische series, hij recyclet hout.
Soly Cissé verkent risicovolle, onontdekte wegen. Hij is gedreven door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen.
A l’écoute du monde urbain, hij behoort tot degenen die kalm afstand kunnen doen van het bijvoeglijk naamwoord « africain », zonder spijt of berouw, aangezien Afrika vandaag de dag in hem leeft als factor van moderniteit.
Het trait, beslist door Cissé, zenuwachtig, behendig, pakt het fusain terug op waar het door zijn verre voorouders werd achtergelaten.
Snel vangt hij het zijns inziens vast; de figuren ontstaan zo uit het ondefinieerbare, zonder het te forceren.
Gewoon een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé valt op door zijn unieke, spontane grafische taal. In zijn collages onthullen de geesten en de onrustbarende of beschermende figuren niet de goden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem bestaat een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning op te roepen. Hoe verder men doordringt in zijn microkosmos bevolkt met geesten en monsters, des te duidelijker worden de grote confrontaties tussen intense blauwen en schrille geel.
Het is in de langzame, geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie geleidelijk weer herstelt, zijn evenwicht herstelt.

« Er is daar zonder aarzeling een majeur kunstenaar, die recht op het doel afgaat ».

Philippe Dagen (Le Monde)