Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 2

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij figuren neer die gekweld zijn door twijfel, en onderhevig aan de grillen van een door de mens ontregelde Natuur.
Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat zich in veelvormig uitstrekt... Zijn kunst reikt over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, sculpturen, ... In elk van zijn creaties is als leidraad terug te vinden zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en Senoufo-silhouetten. Vormfiguren ontstaan, gevangen in de beweging van de samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages behorend tot een nog niet gepositioneerd stadium van de mensheid. Kinderen, dieren, allen worden frontaal vastgelegd, hun gezichten half uitgetekend. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraft, klei, hij werkt de doeken in grafische series, recyclet hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, onbekende wegen. Hij wordt gedragen door een gezonde woede, vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Luisterend naar de stedelijke wereld, behoort hij tot degenen die zonder spijt of wroeging het bijvoeglijk naamwoord 'Afrikaans' sereen kunnen loslaten, aangezien Afrika vandaag in hem aanwezig is, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé zet is vastberaden, nerveus, wendbaar; hij pakt het houtskool op waar zijn verre voorouders het hadden achtergelaten. Snel legt hij het wezen vast in de defecten, de figuren ontstaan zo uit het ongestructureerde zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn unieke, spontane grafische handschrift. In zijn collages onthullen geesten en angstwekkende of beschermende figuren niet de godheden uit een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem is er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning te veroorzaken. Hoe dieper men doordringt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, des te sterker worden de grote confrontaties tussen intense blauwen en felle geeltinten. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie langzaam weer hersteld wordt, zijn balans vindt.

"Er is daar zonder twijfel een majeure kunstenaar, die recht op zijn doel afgaat."

Philippe Dagen (Le Monde)