Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 4

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderijen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel, en die getergd zijn door de grillen van een door de mens ontregelde natuur. Soly Cissé is een kunstenaar met een veelvormig oeuvre... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media; collages, schilderijen, installaties, video, beeldhouwkunst, ... In elk van zijn realisaties ligt als leidmotief zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, pictogrammen, graffiti en silhouetten van de Sénoufo. Vormen komen naar voren, gevangen in de beweging van samensmeltende kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die behoren tot een niet-gesitueerde fase van de mensheid (vroeger, later?). Kinderen, dieren, allen worden frontalereeks vastgelegd, hun gezichten half geschetst. Hij schildert, beeldhouwt, vormt het kraftpapier, klei, hij werkt de doeken in series als grafische stukken, hergebruikt hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, ongekende wegen. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, hij iszelfverzekerd genoeg in zijn invloeden om ze niet te noemen. Aangevoed door de stedelijke wereld, behoort hij tot degenen die zonder spijt of berouw het bijvoeglijk naamwoord „Afrikaans” sereen kunnen afleggen, aangezien Afrika vandaag in hem leeft, als factor van moderniteit. De lijn, besliste Cissé, zenuwachtig, behendig, neemt de houtskool weer op waar zijn verre voorouders het hadden achtergelaten. Snel legt hij het wezen vast via gebrek aan vorm; figuren ontstaan zo uit het informele zonder het te forceren. Slechts een knipoog naar het lot.

Het oeuvre van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafie. In zijn collage onthullen geesten en angstwekkende of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fantasmagorie.

Bij hem heerst een uitgesproken wil om een vruchtbare en dynamische spanning te provoceren. Hoe verder men doordringt in zijn microkosmos bevolkt door geesten en monsters, des te meer worden de grote confrontaties tussen intense blauwen en schreeuwende geelgetinten duidelijk. Het is in de langzame en geduldige ontdekking van zijn plastische taal dat de harmonie gaandeweg wordt hersteld en zijn evenwicht vindt.

“Er is zonder twijfel een majeur kunstenaar, die recht op zijn doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)