Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 9

SOLY CISSÉ

In zijn collages en schilderingen zet hij personages neer die gekweld worden door twijfel, en die vechten tegen de grillen van een door de mens verstoorde natuur. Soly Cissé is een kunstenaar met een oeuvre dat in vele vormen verschijnt... Zijn kunst strekt zich uit over diverse media: collages, schilderijen, installaties, video, beelden, ... In ieder van zijn creaties staan, als leidraad, zijn hybride wezens, zijn dieren, zijn geesten, piktogrammen, graffiti en Silhouetten Sénoufos centraal. Vormen ontstaan, gevangen in de beweging van samenvloeibaar kleur, aan de rand van figuratie.
Onvoltooide wezens en personages die behoren tot een ongespecificeerd stadium van de mensheid (vroeger, later?). Kinderen, dieren, allemaal worden ze rechtstreekse vastgelegd, hun gezichten half getekend. Hij schildert, beeldhouwt, bewerkt het kraftpapier, klei, hij werkt de doeken in grafische series, hij recyclet hout. Soly Cissé onderzoekt risicovolle, onbekende paden. Hij wordt gedreven door een gezonde woede, hij is vrij zeker van zijn invloeden om ze niet te noemen. Luisterend naar de stedelijke wereld is hij een van diegenen die zich sereen kunnen onttrekken aan het bijvoeglijk naamwoord 'Afrikaans', zonder spijt of wroeging, want Afrika is vandaag in hem aanwezig, als factor van moderniteit. De lijn die Cissé kiest is beslist, zenuwachtig, behendig, en pikt de tekenstok daar weer op waar zijn verre voorouders hem hadden gelaten. Snel legt hij het wezen vast door het defecte, zo ontstaan de figuren uit het onforme zonder te dwingen. Slechts een knipoog naar het lot.

Het werk van Soly Cissé is opmerkelijk door zijn eigenzinnige, spontane grafische taal. In zijn collages onthullen geesten en onrustige of beschermende figuren niet de godheden van een cultuur, maar een fanta- magagorie.

Bij hem is er een duidelijke wil om een vruchtbare en dynamische spanning te veroorzaken. Hoe dieper je in zijn microkosmos vol geesten en monsters doordringt, hoe sterker de grote confrontaties tussen intense blauwen en schrille geeltonen naar voren komen. Het langzame en geduldige ontdekken van zijn plastische taal laat de harmonie geleidelijk terugkeren, haar evenwicht herstellend.

“Er is hier zonder aarzeling een belangrijkste kunstenaar, die recht op het doel afgaat.”

Philippe Dagen (Le Monde)